ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
20 დეკემბერი, 2013


უილიამ შექსპირი - სონეტი CXXVII (127)

არ მიიჩნევდნენ უწინ მუქებს ლამაზმანებად,
ვერ იქნებოდა მშვენიერი, პირსახით თალხი,
ახლა კი თვლიან ლამაზებად შავგვრემანებსაც,
წარმოჩინდება ეშხიანად თვით მაიმახიც.

ძალაუფლება როს ხელთ იგდეს ბუნებისდარი,
გონჯი პირ-სახე შეინიღბეს წაცხებით საცხის,
მშვენიერებამ მიატოვა დასაყუდარი,
სირცხვილეულმა აღიარა თავისი მარცხი.

ყორნისფერი აქვთ ამიტომაც სატრფოს წარბებსაც,
მრუმე თვალებიც იგლოვებენ კუთვნილი ხვედრით,
თუმც ხელოვნური სილამაზის არ ეხარბებათ,
სწუხან, რომ მოწონთ სხვებს ეს ყალბი შემონაქმედი.

და ისე შვენით მგლოვიარე ამ თვალებს მრუმე
რაც ლამაზია, უნდა ჰქონდეს მსგავსი სიმუქე.


20 დეკემბერი, 2013 წ.




William Shakespeare – Sonnet CXXVII (127)

In the old age black was not counted fair,
Or if it were, it bore not beauty's name;
But now is black beauty's successive heir,
And beauty slander'd with a bastard shame:

For since each hand hath put on nature's power,
Fairing the foul with art's false borrow'd face,
Sweet beauty hath no name, no holy bower,
But is profaned, if not lives in disgrace.

Therefore my mistress' brows are raven black,
Her eyes so suited, and they mourners seem
At such who, not born fair, no beauty lack,
Slandering creation with a false esteem:

Yet so they mourn, becoming of their woe,
That every tongue says beauty should look so.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები