ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
1 იანვარი, 2014


უილიამ შექსპირი - სონეტი CXXXII (132)

შენი თვალები მიყვარს, დარდის მოზიარენი,
ქედმაღალ გულის რომ იციან შეუბრალობა,
ამიტომ თალხით შემოსილან მგლოვიარენი
და შენგან ნატანჯს მიცხადებენ ღრმა თანალმობას.

ისე ძალუმად ალიონის ცის ვარდისფერიც,
აღმოსავლეთს ვერ შეუფაკლავს პირსახეს შავლეგს,
მზის ნათელი რომ მიმწუხრდება, მსგავსად ვესპერიც,
ვერ დაამშვენებს სიკაშკაშით ისე დასავლეთს,

ვით დაგამშვენა მგლოვიარე შავმა თვალებმა:
ო, რა იქნება, თუკი გულიც მათ ედარება,
ჩემზე იგლოვოს, რადგან ასე გშვენის ვაება,
იმ სიბრალულით, ძაძით მოსილს ვით ეკადრება.

მაშინ შევფიცავ, ლამაზია მხოლოდ შავლეგი,
ყველა სხვა ფერის, გაცილებით მასზე ნაკლები.


1 იანვარი, 2014 წ.




William Shakespeare – Sonnet CXXXII (132)

Thine eyes I love, and they, as pitying me,
Knowing thy heart torments me with disdain,
Have put on black and loving mourners be,
Looking with pretty ruth upon my pain.

And truly not the morning sun of heaven
Better becomes the grey cheeks of the east,
Nor that full star that ushers in the even
Doth half that glory to the sober west,

As those two mourning eyes become thy face:
O, let it then as well beseem thy heart
To mourn for me, since mourning doth thee grace,
And suit thy pity like in every part.

Then will I swear beauty herself is black
And all they foul that thy complexion lack.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები