ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
26 იანვარი, 2014


უილიამ შექსპირი - სონეტი CXLVII (147)

აქვს მარადისი მწყურვალება, ჩემს ტრფიალს, ვით ცხროს,
მისი, რისგანაც იკვებება ეს სნეულება,
არ შეუძლია მხურვალება რამით დაიცხროს,
წამალი სნეულ მადისათვის არ ეგულება.

გონება ხშირად მიტარებდა განსჯის გაკვეთილს, 
არ ვაკარებდი მის დანიშნულ წამლებს თუმც სტომაქს,
ახლა კი კარგად მესმის უკვე სასოწარკვეთილს,
რომ განკურნების არმდომე ჟინს სიკვდილი მოაქვს.

უკურნებელი, მიმატოვა გონმა ამრეზით
და ფორიაქი მომესაჯა შეშლილ-ბორგნეულს,
შლეგის ფიქრი და აზრი მომდის თავში, გარეკილს,
ჭეშმარიტებაც მემალება ვნებამორეულს.

რადგან, ვფიცავდი, რომ იყავი ფითქინა თეთრი,
შენ კი შავი ხარ ვით უკუნი, ვით ჯოჯოხეთი.


26 იანვარი, 2014 წ.




William Shakespeare – Sonnet CXLVII (147)

My love is as a fever, longing still
For that which longer nurseth the disease,
Feeding on that which doth preserve the ill,
The uncertain sickly appetite to please.

My reason, the physician to my love,
Angry that his prescriptions are not kept,
Hath left me, and I desperate now approve
Desire is death, which physic did except.

Past cure I am, now reason is past care,
And frantic-mad with evermore unrest;
My thoughts and my discourse as madmen's are,
At random from the truth vainly express'd;

For I have sworn thee fair and thought thee bright,
Who art as black as hell, as dark as night.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები