ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
15 თებერვალი, 2014


უილიამ შექსპირი - სონეტი LII (52) (საბოლოო ვერსია)

მსგავსი ვარ მდიდრის, გასაღებს რომ მოარგებს კლიტეს
და განეხვნება სანუკვარი საუნჯის კარი,
თუმც იშვიათად ინახულებს თვალ-მარგალიტებს,
არ დაუბლაგვდეს სანეტარო განცდები ბასრი.

დღესასწაულიც ამად არის ცოტა დათქმული,
ბევრ სადაგ დღეებს მცირე უქმე ესაბამება,
ვით ფარღულებზე ალმასები ძუნწად ასხმული,
რომ უკეთესად იკაშკაშონ ყელსაბამებმა.

დროც ასევეა, შეგინახავს ვით ჩემი სკივრი,
როგორც კარადა გადამალავს ფარჩის სამოსელს,
რათა ნეტარ ჰყოს რაღაც ჟამი ჩვეულებრივი
და გამომწყვდეულ სიამაყეს ისევ გამოფენს.

როს მაზეიმებ შენთან ყოფნით, გრაცხავ ნეტარად,
უშენობითაც რადგან მტოვებ ნაიმედარად.

15 თებერვალი, მირქმა, 2014 წ.


William Shakespeare – Sonnet LII (52)

So am I as the rich, whose blessed key
Can bring him to his sweet up-locked treasure,
The which he will not every hour survey,
For blunting the fine point of seldom pleasure.

Therefore are feasts so solemn and so rare,
Since, seldom coming, in the long year set,
Like stones of worth they thinly placed are,
Or captain jewels in the carcanet.

So is the time that keeps you as my chest,
Or as the wardrobe which the robe doth hide,
To make some special instant special blest,
By new unfolding his imprison'd pride.

Blessed are you, whose worthiness gives scope,
Being had, to triumph, being lack'd, to hope.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები