ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
26 თებერვალი, 2014


უილიამ შექსპირი - სონეტი LXII(62) (საბოლოო ვერსია)

ჩემივე თავის სიყვარულის ცოდვით ვარ მთვრალი,
მოწამლული  მაქვს  თვალი, სული, მთელი სხეული;
ცოდვიან სნების არ არსებობს რამე წამალი,
გულში ღრმად არის საუკუნოდ დამკვიდრებული.

საკუთარ თავს ვთვლი გაცილებით სხვებზე ლამაზად,
ყველაზე უფრო თვალტანადად და უფრო ქველად,
ღირსეულობას ჩემი თავის მევე განვსაზღვრავ
და მიმაჩნია,  აღვემატე ღირსებით ყველას.

თუმც ჩემს ანარეკლს როს მაჩვენებს სარკე მართალი,
წლებით მოთრიმლულს, ნაგვემსა და გასავათებულს,
ის ჩემს თვითტრფობას დამანახვებს უკვე სხვა თვალით,
მაშინვე შეიქმს ამ სიყვარულს არამართებულს.

შენ მოგიაზრებ, თავს რომ ვიქებ და ვთვლი ჩაუქად,
გამიცისკროვნე  მხცოვანება  რადგან ჭაბუკმა.


26 თებერვალი, 2014 წ.



William Shakespeare – Sonnet LXII (62)

Sin of self-love possesseth all mine eye
And all my soul and all my every part;
And for this sin there is no remedy,
It is so grounded inward in my heart.

Methinks no face so gracious is as mine,
No shape so true, no truth of such account;
And for myself mine own worth do define,
As I all other in all worths surmount.

But when my glass shows me myself indeed,
Beated and chopp'd with tann'd antiquity,
Mine own self-love quite contrary I read;
Self so self-loving were iniquity.

'Tis thee, myself, that for myself I praise,
Painting my age with beauty of thy days.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები