ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
1 მარტი, 2014


უილიამ შექსპირი - სონეტი LXV(65) (საბოლოო ვერსია)

თუკი ბრინჯაოს, გრანიტს, მიწას და ზღვას უსაზღვროს,
დასძალავს ჟამის მსახვრელი და მხრწნელი მახვილი,
მის წინააღმდეგ სილამაზემ რა მოისაზროს,
ძალმოსილებით რომ ვერ სჯობნის ძალას ყვავილის?

როგორ გაუძლოს თაფლნარევმა სუნთქვამ ზაფხულის,
შემმუსვრელ დღეთა დამანგრეველ მძვინვარე ალყას,
როცა იქცევა  სიმაგრენი ცად აღმართული,
რკინის ალაყაფს იერიში ჟამთასვლის ნაყავს?

თავზარდამცემო ფიქრო! ნეტავ ვის შესწევს ძალა,
დროის ზარდახშას დაუმალოს დროის  საუნჯე?
ჟამთასვლის სრბოლას  ან რომელი ამოსდებს ლაგამს?
ან აუკრძალავს  სილამაზეს როცა აფუჭებს ?

ვერავინ, თუმცა მე მოვახდენ იმ საოცრებას -
შავი მელანით ჩემი სატრფო ემახსოვრებათ.


1 მარტი, 2014 წ.


William Shakespeare – Sonnet LXV (65)

Since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea,
But sad mortality o'er-sways their power,
How with this rage shall beauty hold a plea,
Whose action is no stronger than a flower?

O, how shall summer's honey breath hold out
Against the wreckful siege of battering days,
When rocks impregnable are not so stout,
Nor gates of steel so strong, but Time decays?

O fearful meditation! where, alack,
Shall Time's best jewel from Time's chest lie hid?
Or what strong hand can hold his swift foot back?
Or who his spoil of beauty can forbid?

O, none, unless this miracle have might,
That in black ink my love may still shine bright.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები