ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
7 მარტი, 2014


უილიამ შექსპირი - სონეტი LXXI (71) (საბოლოო ვერსია)

ნუ შემიცხადებ თანდასწრებით სხვების ხმამაღლა,
როს მოგესმება ნაღვლიანი გლოვის ზარები
და გეუწყება საიქიოს ჩემი გარდასვლა,
ბილწ მატლებიან მიწას როცა მივებარები.

გთხოვ დაივიწყო ამ სტრიქონთა დამწერი ხელი,
ნუ გამიხსენებ, ვინაიდან გყვარობ იმგვარად,
არ მსურს ფიქრებით მოგერიოს შავი ნაღველი,
თუ ჩემზე ფიქრი მოგანიჭებს უსაზღვრო ვარამს. 

ხოლო თუ ლექსი გაგახსენებს  სატრფოს ტრუბადურს,
როდესაც  გვამი შეერევა უკვე აყალოს,
ნუღარ ახსენებ, გევედრები, სახელს უბადრუკს,
გთხოვ,  ჩემთან ერთად სიყვარულიც დაასამარო.

რომ არ შეგატყოს ყოვლისმცოდნე სამყარომ გმინვა
და არ დაგიწყოს ჩემი ტრფობის გამო დაცინვა.


7 მარტი, 2014 წ.


William Shakespeare – Sonnet LXXI (71)


No longer mourn for me when I am dead
Then you shall hear the surly sullen bell
Give warning to the world that I am fled
From this vile world, with vilest worms to dwell:

Nay, if you read this line, remember not
The hand that writ it; for I love you so
That I in your sweet thoughts would be forgot
If thinking on me then should make you woe.

O, if, I say, you look upon this verse
When I perhaps compounded am with clay,
Do not so much as my poor name rehearse.
But let your love even with my life decay,

Lest the wise world should look into your moan
And mock you with me after I am gone.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები