ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
23 მარტი, 2014


უილიამ შექსპირი - სონეტი XCVII (97) (საბოლოო ვერსია)

შენი არყოფნა რარიგ ჰგავდა მძიმე ზამთრობას,
სასიხარულო დღეებმა როს მსწრაფლ გაიელვეს!
ო, რა სიბნელე გამოვცადე, როგორი ზრობა,
ბებერ დეკემბრის ვრცელდებოდა სიცარიელე!

ზაფხული იდგა, ჩამომცილდი როცა განუყრელს 
და შემოდგომაც აგვავსებდა ხვავ-მოსავალით,
ის გაზაფხულის ავხორცობის ზიდავდა უღელს,
ვით ქვრივის საშო ტვირთს ატარებს მკვდარი მამფალის.

უშენოდ ჩანდა მოწეული ეს ჭირნახული
ობოლთა სასოდ და  უმამოდ შთენილი ხილი,
შენ ერთს გმსახურებს სიამენი რადგან ზაფხულის,
შენ რომ აქ არ ხარ, აღარ ისმის ჩიტთა ჟივილიც;

ან თუ გალობენ, ჭიკჭიკია ისეთი მქრალი,
მკრთალი ფოთლები მოელიან ზამთარს კანკალით.

23 მარტი, 2014 წ.


William Shakespeare – Sonnet XCVII (97)


How like a winter hath my absence been
From thee, the pleasure of the fleeting year!
What freezings have I felt, what dark days seen!
What old December's bareness every where!

And yet this time removed was summer's time,
The teeming autumn, big with rich increase,
Bearing the wanton burden of the prime,
Like widow'd wombs after their lords' decease:

Yet this abundant issue seem'd to me
But hope of orphans and unfather'd fruit;
For summer and his pleasures wait on thee,
And, thou away, the very birds are mute;

Or, if they sing, 'tis with so dull a cheer
That leaves look pale, dreading the winter's near.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები