შიში უნდა გქონდეს უფლისო,
უფრო რომ გიყვარდეს,
მე კი გავურბივარ შიშებს და
სულსშიდა ფორიაქს,
არ ვიცი რამდენი ბგერაა
სულ ბოლო სიტყვამდე,
საათების თვლასაც, მივხვდი, რომ
აზრი არ ჰქონია.

ახლა ისე მინდა შეიგრძნო
ჩემი ბავშვურობა,
ვარსკვლავებს ღიმილი მოვტაცოთ
ლექსის არშიებად,
რომ ვეღარასოდეს დაგვწამოს
ცამ უმადურობა,
ყოველ ალიონზე მოვუწყოთ
ღამეს გაცილება.

შიში უნდა გქონდეს უფლისო,
უფრო რომ გიყვარდეს,
მაშინ სიგიჟეებს რა ვუყო,
ძალას რომ მაცლიან,
ათას ილუზიით შეკაზმულს,
ვერ ვმალავ სიმართლეს,
რა ვქნა, ეს ოხერი, ზედმეტად
ხისტი და მკაცრია.

მრცხვენია ბევრი ჯერ უთქმელი
ფრაზის... ნათქვამისაც,
უცნაურობაა ტვირთი და
ამავდროს ჟინია,
მერე რა, მორიგი ნატვრაც რომ
ხელიდან გამისხლტა,
უშიშარივით ვარ მშვიდი და,
შიშის მეშინია...