ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
5 ივნისი, 2014


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - გახსოვდეს იგი, ვინც ვნების ძალით (საბოლოო ვერსია)

გახსოვდეს იგი, ვინც ვნების ძალით,
გამოიცადა ფუჭად – ღრმად – მკაცრად, 
თუმცა მოგვედო ტრფობის ხანძარი,
უნდობარმა დრომ ვერცერთი დაგვცა.

მკერდსავსე ტანი, ამო მიმოხვრა,
რომ აღუთქვამდა მზირალს განცხრომას,
ლოცვა-ვედრება და ნაზი ოხვრა,
ველურ სურვილებს კიცხვით ახშობდა.

რაც რამ მებადა, დავკარგე, ვიცი,
მაგიერ, შენს გულს ჯავრი ვერ შეჭამს,
რადგან გარიდე საჯარო სირცხვილს,
წლობით სინდისის ამაო ქენჯნას.

იფიქრე, თუ რას დაგაბრალებდა,
მოქირქილეთა, მოცლილთა ენა,
რომ ყვარებოდი ჩემს გულს ნაკლებად,
არ ანაღვლებდა შენი შერცხვენა.

პატივმოყვარე ფიქრთა აყოლას,
არ დააპირებ, ვიცი, სხვასავით,
მე შენს წმინდა სულს ახლაც დავლოცავ,
სიმარტოვეშიც ამ შუაღამის.

ჩვენ თავის დროზე რომ შევხვედროდით,
ვიდრე შეუღლდი აღთქმის დადებით,
შემიყვარებდი გარეშე ცოდვის
და ვიქნებოდი შენი საფერი!

ვით ადრე, სოფლის ფაცურის ნაცვლად,
მშვიდობამ ჰპოვა შენში სადგური,
ის განსაცდელი უკვე მინავლდა
დე, შენთვის იყოს ბოლო საცთური.

გულო, რა დიდხანს აღივსე ცთომით!
თავს იღუპავდი და სხვასაც ვნებდი;
ისევ რომ შეგხვდე ზიმზიმში ბრბოის,
კვლავ ამავსებდი, ალბათ, იმედით!

მისთვის, ვინც აგდებს უკვე არაფრად,
დარდს ან სიხარულს ამ წუთისოფლად,
ის დრო გავიდა, ის სცენა გაქრა,
რომ წავიწყმედდით სულს უცილობლად.

მახსოვს სინორჩე, სინაზე, ხიბლი -
განწმენდა სულის განმარტოებით;
გუმანით ვხვდები, თუ რა ტკივილი,
გადაიტანე ამ განშორებით.

ო, მაპატიე ნაზი ცრემლების
ჩემთვის დაღვრილი ყოველი წვეთი,
თვალები, ჩემი გამახელები,
აღარ დაღვრიან ცრემლთ, როსმე, ჩემთვის.

თუმცა ის ფიქრი გულს დაღს დააჩენს,
რომ ვეღარ გნახავ ამქვეყნად სადმე;
მე ვიმსახურებ ამ მკაცრ განაჩენს
და თითქმის ტკბილად მივიჩნევ სასჯელს.

რომ მყვარებოდი უფრო ნაკლებად,
არ შეგწირავდი გულსაც ზვარაკად,
ეს განშორებაც არ მადარდებდა
და მივიჩნევდი წუხილს არაფრად.



5 ივნისი, 2014 წ.


Remember Him, Whom Passion's Power
by Lord Byron

Remember him, whom Passion's power
Severely--- deeply ---vainly proved:
Remember thou that dangerous hour,
When neither fell, though both were loved.

That yielding breast, that melting eye,
Too much invited to be blessed:
That gentle prayer, that pleading sigh,
The wilder wish reproved, repressed.

Oh! let me feel that all I lost
But saved thee all that Conscience fears;
And blush for every pang it cost
To spare the vain remorse of years.

Yet think of this when many a tongue,
Whose busy accents whisper blame,
Would do the heart that loved thee wrong,
And brand a nearly blighted name.

Think that, whate'er to others, thou
Hast seen each selfish thought subdued:
I bless thy purer soul even now,
Even now, in midnight solitude.

Oh, God! that we had met in time,
Our hearts as fond, thy hand more free;
When thou hadst loved without a crime,
And I been less unworthy thee!

Far may thy days, as heretofore,
From this our gaudy world be past!
And that too bitter moment o'er,
Oh! may such trial be thy last.

This heart, alas! perverted long,
Itself destroyed might there destroy;
To meet thee in the glittering throng,
Would wake Presumption's hope of joy.

Then to the things whose bliss or woe,
Like mine, is wild and worthless all,
That world resign ---such scenes forego,
Where those who feel must surely fall.

Thy youth, thy charms, thy tenderness---
Thy soul from long seclusion pure;
From what even here hath passed, may guess
What there thy bosom must endure.

Oh! pardon that imploring tear,
Since not by Virtue shed in vain,
My frenzy drew from eyes so dear;
For me they shall not weep again.

Though long and mournful must it be,
The thought that we no more may meet;
Yet I deserve the stern decree,
And almost deem the sentence sweet.

Still---had I loved thee less---my heart
Had then less sacrificed to thine;
It felt not half so much to part
As if its guilt had made thee mine.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები