ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
1 ივლისი, 2014


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - მ.ს.გ.-ს (საბოლოო ვერსია)

როდესაც ვხედავ შენს ტურფა ტუჩებს,
კოცნას მანდომებს მათი ელ-ფერი;
თუმც ავირიდებ ღვთაებრივ წუთებს,
არ მსურს წავბილწო ბიწიერებით.

როცა ვნატრულობ უმანკო გულ-მკერდს,
ბაგენი თოვლში განცხრომას მთხოვენ!
კადნიერ წადილს ჩავიხშობ უცებ,
არ დაგირღვიო შენც სიმყუდროვე.

სულისმაძებარ შენს მზერას ძალუძს
დამთრგუნოს შიშით, აღძრას იმედი;
რატომ დავმალავ შენგან სიყვარულს?
- არ მსურს, რომ წაგსკდეს მდუღარე ცრემლი.

ვერ გაგიმხილე თუმც სიყვარული,
მაინც იგრძენი მხურვალე ცეცხლი;
გსურს გაგიმჟღავნო ვნება ფარული,
მკერდში აღგიგზნო შენც ჯოჯოხეთი?

ჯვარი დაგვწეროს ვერ შეძლებს მღვდელი,
რომ შეგვაერთოს საღვთო კავშირმა,
ამ მიჯნურობით რადგან წარვწყმდებით,
შეყვარებულის არ მსურს გაწირვა.

ფარული ცეცხლის გინდ დამწვას ალმა,
არ გაგიმჟღავნებ მაინც სიყვარულს!
სიკვდილს შემყაროს თუნდაც ტრფიალმა,
შენში არ აღვძრავ ცოდვიან ალმურს!

არ მივანიჭებ ტანჯულ გულს შვებას,
შენი უმანკო თვალთა ამღვრევით;
ვერ გიწილადებ შხამიან ნესტარს,
თავხედურ ფიქრთა აღიარებით.

დავთმობ მაგ ტუჩებს, რის გამოც უფრო
მეტს გავბედავდი, ვიდრე თქმას ვბედავ;
ვნებათაღელვა რომ დავიურვოთ,
გემშვიდობები უკანასკნელად.

დავთმობ მაგ მკერდს და წარვიკვეთ სასოს
როდესმე შენი ხვევნის და კოცნის;
არ გტოვებ ჩემი გაკილვის გამო,
შენზე აუგი კი ძრწოლას მომგვრის.

არ მივცემ საბაბს მატრონას არჯალს,
რომ გაგქირდოს და ზურგსუკან გძრახოს,
თუმც განუკურნავს  დავიტეხ ტანჯვას,
გარიდებ მაინც, წამებულ სატრფოს.

1 ივლისი, 2014 წ.


G.G.Byron - To M.S.G.


Whene'er I view those lips of thine,
    Their hue invites my fervent kiss;
Yet, I forego that bliss divine,
    Alas! it were---unhallow'd bliss.

Whene'er I dream of that pure breast,
    How could I dwell upon its snows!
Yet, is the daring wish represt,
    For that,---would banish its repose.

A glance from thy soul-searching eye
    Can raise with hope, depress with fear;
Yet, I conceal my love,---and why?
    I would not force a painful tear.

I ne'er have told my love, yet thou
    Hast seen my ardent flame too well;
And shall I plead my passion now,
    To make thy bosom's heaven a hell?

No! for thou never canst be mine,
    United by the priest's decree:
By any ties but those divine,
    Mine, my beloved, thou ne'er shalt be.

Then let the secret fire consume,
    Let it consume, thou shalt not know:
With joy I court a certain doom,
    Rather than spread its guilty glow.

I will not ease my tortur'd heart,
    By driving dove-ey'd peace from thine;
Rather than such a sting impart,
    Each thought presumptuous I resign.

Yes! yield those lips, for which I'd brave
    More than I here shall dare to tell;
Thy innocence and mine to save,---
    I bid thee now a last farewell.

Yes! yield that breast, to seek despair
    And hope no more thy soft embrace;
Which to obtain, my soul would dare,
    All, all reproach, but thy disgrace.

At least from guilt shalt thou be free,
    No matron shall thy shame reprove;
Though cureless pangs may prey on me,
    No martyr shalt thou be to love.

1805

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები