ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
7 ივლისი, 2014


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ახალბერძნული სიმღერის თარგმანი (საბოლოო ვერსია)

როს შემოვდივარ შენს ვარდთა ბაღში,
საყვარელო და მშვენო ჰაიდე,
ფლორა ისვენებს ყვავილთ წიაღში
და ქალღმერთს ვხედავ, გიყურებ ვიდრე.

გემუდარები მდაბლად, გეთაყვა,
ისმინე ჩემგან სიმართლე ცხადი,
ვინც სათაყვანო არსად შეგრაცხავს,
თუმცა ნამღერით იტანს ცახცახი.

ვითარცა ტოტი, ბუნების ნებით
შემატებს ნაყოფს და სურნელს თვის ხეს,
მისი თვალებით, მისი ნაკვთებით,
უბრწყინავს სული მსგავსად ჰაიდეს.

საძულველია ბაღიც სამოთხის,
სიყვარული თუ ტოვებს ფანჩატურს;
სჯობს შევსვა შხამის წვენი მათოთის,
თუ სიყვარულზე არ მეტყვი დასტურს.

რათა მოწამლოს სითხე ფიალის,
საკმარისია კონიოს ყლუპიც;
ჩემთვის მწარეა ეგ შენი ღვარძლი,
ვიდრე სასმელი ჩემი დაღუპვის.

რა უწყალო ხარ!  ამაოდ გვედრი,
რომ აარიდო ჩემს გულს თავზარი:
თუ უარყავი ჩემი გულ-მკერდი,
მიჯობს გამიღო სამარის კარი.

ვიდრე სარდალი იწყებს იერიშს,
უნდა დაიცვას ნაალაფარი,
მსგავსად თვალების გამჭოლი მზერით,
გულს გამიგმირავ მწველი ლახვარით.

მითხარი სულო! დაღუპვა მელის
ტკივილის მფრქვევი მისი ღიმილით?
რად ჩამინერგა ერთხელ იმედი,
თუ მაწამებდა ამ სიმძიმილით?

მწუხარე არის ვარდების ბაღი,
საყვარელო, თუმც, ცრუო ჰაიდე!
იქ განისვენებს ფლორა დამჭკნარი,
რადგან ვერ გნახავ როდესმე კიდევ.


7 ივლისი, ნათლისმცემლობა, 2014 წ.


G.G.Byron - Translation of the Romaic song



I enter thy garden of roses,
Beloved and fair Haidée,
Each morning where Flora reposes,
For surely I see her in thee.

Oh, Lovely! thus low I implore thee,
Receive this fond truth from my tongue,
Which utters its song to adore thee,
Yet trembles for what it has sung;

As the branch, at the bidding of Nature,
Adds fragrance and fruit to the tree,
Through her eyes, through her every feature,
Shines the soul of the young Haidée.

But the loveliest garden grows hateful
When Love has abandon’d the bowers;
Bring me hemlock – since mine is ungrateful,
That herb is more fragrant than flowers.

The poison, when pour’d from the chalice,
Will deeply embitter the bowl;
But when drunk to escape from thy malice,
The draught shall be sweet to my soul.

Too cruel! in vain I implore thee
My heart from these horrors to save:
Will nought to my bosom restore thee?
Then open the gates of the grave.

As the chief who to combat advances
Secure of his conquest before,
Thus thou, with those eyes for thy lances,
Halt pierced through my heart to its core.

Ah, tell me, my soul! must I perish
By pangs which a smile would dispel?
Would the hope, which thou once bad’st me cherish,
For torture repay me too well?

Now sad is the garden of roses,
Beloved but false Haidée!
There Flora all wither’d reposes,
And mourns o’er thing absence with me.


1811

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები