ნაწარმოებები


ლიტერატურული კონკურსი „ლილე 2018“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე, კონკურსების თემაში

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
4 აგვისტო, 2014


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - გამოსალმება სიყვარულთან (საბოლოო ვერსია)

ვარდებო ტრფობის, სიცოცხლის ბაღს ამხიარულებთ,
თუმც მომწამვლელი გეწვეთებათ ნარ-ეკლის ცვარი,
სანამ დრო მომკის უმოწყალო ნამგლით თქვენს ფურცლებს,
ან შემოკაფავს, სიყვარულის სულ ბოლო სალმით!

ალერსით გვინდა დავამშვიდოთ, როცა სატრფო წუხს
და დავიფიცებთ ერთგულებას მარადი ჟამის,
თუმც შემთხვევასაც შეუძლია გაგვყაროს ერთურთს,
ანდა სიკვდილსაც, სიყვარულის სულ ბოლო სალმით!

მშვიდობით სუნთქავს ჯერ იმედი, მწუხარე მკერდით,
წაგვიჩურჩულებს, შეხვედრების კვლავ გვწამდეს ახლის,
გვსურს მწუხარება რომ ჩავიხშოთ ამ ცრუ ოცნებით,
შხამს არ გავსინჯავთ, სიყვარულის სულ ბოლო სალმის!

ან დააკვირდით ყურადღებით წყვილს ყმაწვილების,
რომ გადააჭდო სიყვარულმა გვირგვინი მათი;
მცირე ხნით ხარობს, ის დროჟამით ჭეშმარიტების,
აჭკნობს ზამთარი სიყვარულის სულ ბოლო სალმის!

ძვირფასო ლედი! რად დაგდინდა მალულად ცრემლი,
ან ლოყა რატომ აღემატა მკერდს სიფერმკრთალით?
რად გეკითხები? ეგ გონება შეიქნა მსხვერპლი,
გარდაიცვალა სიყვარულის სულ ბოლო სალმით!

ვინ არის ნეტავ კაცთმოძულე, კაცთგან გამქცევი,
გამოქვაბულში რომ პოულობს თვის ყოფნის ალაგს:
ვინც აირჩია გასანდობად დარდის - ქარები,
მთა კი ირეკლავს სიყვარულის სულ ბოლო სალამს!

გულს ზიზღი მართავს ახლა, თუმცა მსუბუქ ჯაჭვებით,
ადრე მგზნებარე ტრფობას ჰქონდა უნარი მართვის;
სისხლს ააჩქროლებს ბნელი ტალღა სასოწარკვეთის
და გონს აშმაგებს სიყვარულის ბოლო სალამი!

შურს საწყლის სულის, ვინც ატარებს ფოლადის აბჯარს,
ვისაც მწირი აქვს სიამეც და ცოტა -  ვარამიც,
ვინც ვერ გრძნობს ტკივილს და ტკივილსაც აიგდებს მასხრად,
ტანჯვას არ უფრთხის სიყვარულის სულ ბოლო სალმის!

ქრის სიჭაბუკე და იმედიც ბნელდება ჩრდილით
ერთგულებასაც სიყვარულში გაუდის ყავლი:
ახალგაზრდულ ფრთებს კვლავ გაშლის და უეცრად მიდის,
ტრფობის საბურვლით სიყვარულის სულ ბოლო სალმის!

წუთისოფელში, თუ გეწვევა ტრფობა აღმტაცი,
ასტრეა იტყვის, უნდა სდევდეს ოხვრა-ვალალიც;
ვინც ლოცულობდა სიყვარულის სათნო ტაძარში,
შეიცნობს სევდას სიყვარულის სულ ბოლო სალმის!

ნათლის ტაძარში მუხლის მოყრა სწადია ვისაც,
ის მიმოფანტავს რიგრიგობით მირტს და კვიპარისს:
მირტს  აღმტაც გრძნობის, კვიპარისს კი - წუხილის ნიშნად,
ვითარცა გვირგვინს სიყვარულის  სულ ბოლო სალმის.

04 აგვისტო, 2014 წელი.


G.G.Byron - Love's Last Adieu

The roses of Love glad the garden of life,
Though nurtur'd 'mid weeds dropping pestilent dew,
Till Time crops the leaves with unmerciful knife,
Or prunes them for ever, in Love's last adieu!

In vain, with endearments, we soothe the sad heart,
In vain do we vow for an age to be true;
The chance of an hour may command us to part,
Or Death disunite us, in Love's last adieu!

Still Hope, breathing peace, through the grief-swollen breast,
Will whisper, Our meeting we yet may renew:
With this dream of deceit, half our sorrow's represt,
Nor taste we the poison, of Love's last adieu!

Oh! mark you yon pair, in the sunshine of youth,
Love twin'd round their childhood his flow'rs as they grew;
They flourish awhile, in the season of truth,
Till chill'd by the winter of Love's last adieu!

Sweet lady! why thus doth a tear steal its way,
Down a cheek which outrivals thy bosom in hue?
Yet why do I ask?---to distraction a prey,
Thy reason has perish'd, with Love's last adieu!

Oh! who is yon Misanthrope, shunning mankind?
From cities to caves of the forest he flew:
There, raving, he howls his complaint to the wind;
The mountains reverberate Love's last adieu!

Now Hate rules a heart which in Love's easy chains,
Once Passion's tumultuous blandishments knew;
Despair now inflames the dark tide of his veins,
He ponders, in frenzy, on Love's last adieu!

How he envies the wretch, with a soul wrapt in steel!
His pleasures are scarce, yet his troubles are few,
Who laughs at the pang that he never can feel,
And dreads not the anguish of Love's last adieu!

Youth flies, life decays, even hope is o'ercast;
No more, with Love's former devotion, we sue:
He spreads his young wing, he retires with the blast;
The shroud of affection is Love's last adieu!

In this life of probation, for rapture divine,
Astrea declares that some penance is due;
From him, who has worshipp'd at Love's gentle shrine,
The atonement is ample, in Love's last adieu!

Who kneels to the God, on his altar of light
Must myrtle and cypress alternately strew:
His myrtle, an emblem of purest delight,
His cypress, the garland of Love's last adieu!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები