ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
18 აგვისტო, 2014


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სტანსები ავგუსტასთვის (საბოლოო ვერსია)

თუმც დღენი ჩემი ბედისწერის უკვე გასრულდა
და ჩაესვენა სამუდამოდ  ვარსკვლავიც ბედის,
იუკადრისა დიდსულოვნად მაგ ნაზმა გულმა,
ურიცხვ ნაკლთაგან  შეემჩნია ჩემში თუნდ ერთიც;
ჩემი წუხილი შენმა სულმა იცოდა კარგად,
არ დაერიდა ჭირ-ვარამის გაზიარებას,
სული სანუკვარ ტრფიალებას როგორც ხატავდა,
შენ გარდა, ვაგლახ, ვერ იპოვნა ხორცქმნილი ვერსად.

ჩემ გარეშემო იღიმება როცა ბუნება,
ან გამიღიმებს საპასუხოდ ბოლო ღიმილით,
მტკიცედ მწამს, რომ ის არასოდეს მოიტყუება,
შენს ღიმილს რაც ჰგავს, ვერ იქნება რადგანაც წბილი. 
როცა ქარებს აქვთ ოკეანის წყლებთან ცილობა,
როგორც მათ ჩემთან, ვისიც ერთ დროს ურყევად მწამდა,
მათი ზვირთები ჩემში თუკი აღძრავენ გრძნობას,
მხოლოდ იმიტომ, მაცილებენ  რადგან შენ თავთან.

თუმც საბოლოო იმედის კლდე უკვე დაიმსხვრა,
ქვეშ მოიყოლა ზღვის ტალღებმა ყველა ნამსხვრევი,
უსასოობით სულს აღმოხდა ოხვრა და გმინვა,
არ დაემონა მაინც ტკივილს ძლიერ ნაგვემიც.
ბევრია ქვეყნად სატანჯველი ჩემი მდევარი:
და შეუძლიათ რომ გამთელონ, მომსპონ, მაწამონ,
დამორჩილება კი არ ძალუძთ ჩემი მათ მაინც,
ვერ გამტეხავენ ვერასოდეს, ალბათ შენ გამო.

თუმც  მოკვდავი ხარ, არასოდეს მეტყოდი ტყუილს,
არ მიმატოვე, მიერთგულე, თუმცა ხარ ქალი,
გიყვარდი, მაგრამ არ მახვევდი თავს დარდს და წუხილს,
ვერ შეგარყიეს, რომ დაგწამეს ჩემ გამო ბრალი.
მოგენდე, მაგრამ ვერ შეძელი ჩემი ღალატი,
დავშორდით, მაგრამ ეს არ იყო ჩემგან გაქცევა,
ფრთხილობდი, თუმცა ამარიდე მაინც ტალახი
და უდრტვინველად აიტანე ცილისწამება.

არც განვიკითხავ, არც ვიზიზღებ მე ამ სამყაროს,
მიუხედავად ომისათვის მრავლისა - ერთთან,
ჩემს სულს არ ძალუძს მის მაქებართ მიესადაგოს,
ვწუხვარ, არ ვცადე უფრო ადრე მისგან გაქცევა.
და ეს შეცდომა მე დამიჯდა ძალიან ძვირი,
ერთხელ მაინც რომ შემძლებოდა წინასწარჭვრეტა,
რადაც არ უნდა დამჯდომოდა, ახლა კი ვიცი,
ვეღარ შეძლებდნენ მაშინ შენი თავის წართმევას.

ნამსხვრევებიდან დაღუპული უკვე წარსულის,
ნუგეშსაცემად იმის ხსოვნა ხომ მაინც მრჩება,
ყველაზე მეტად ჩემთვის იყო ვინაც ნატრული,
იმსახურებდა სხვაზე უფრო პატივისცემას.
კვლავ  მოჩუხჩუხებს უდაბნოში ანკარა წყარო,
წამომართულა მაღლა მთაზე ეულად ოლე,
მარტოობაში სადღაც ახლოს ფრინველი გალობს,
შენზე მიამბობს, რათა სული არ დამიობლდეს.

18 აგვისტო, 2014 წ.


G.G.Byron - Stanzas to Augusta


Though the day of my destiny's over,
    And the star of my fate hath declined,
Thy soft heart refused to discover
    The faults which so many could find;
Though thy soul with my grief was acquainted,
    It shrunk not to share it with me,
And the love which my spirit hath painted
    It never hath found but in thee.

Then when nature around me is smiling
  The last smile which answers to mine,
I do not believe it beguiling
    Because it reminds me of thine;
And when winds are at war with the ocean,
    As the breasts I believed in with me,
If their billows excite an emotion,
    It is that they bear me from thee.

Though the rock of my last hope is shiver'd,
    And its fragments are sunk in the wave,
Though I feel that my soul is deliver'd
    To pain — it shall not be its slave.
There is many a pang to pursue me:
    They may crush, but they shall not contemn —
They may torture, but shall not subdue me —
    'Tis of thee that I think — not of them.

Though human, thou didst not deceive me,
    Though woman, thou didst not forsake,
Though loved, thou forborest to grieve me,
    Though slander'd, thou never could'st shake, —
Though trusted, thou didst not betray me,
  Though parted, it was not to fly,
Though watchful, 'twas not to defame me,
    Nor, mute, that the world might belie.

Yet I blame not the world, nor despise it,
    Nor the war of the many with one —
If my soul was not fitted to prize it
    'Twas folly not sooner to shun:
And if dearly that error hath cost me,
    And more than I once could foresee,
I have found that, whatever it lost me,
    It could not deprive me of thee.

From the wreck of the past, which hath perish'd,
    Thus much I at least may recall,
It hath taught me that which I most cherish'd
    Deserved to be dearest of all:
In the desert a fountain is springing,
    In the wide waste there still is a tree,
And a bird in the solitude singing,
    Which speaks to my spirit of thee.

24 July 1816

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები

საიტის წევრს ნიკით:  მელ.ზ. ვულოცავთ დაბადების დღეს