ირონიაა, რომ ვარ ახლა,
და სულერთია განცდა ყველა,
მორიგმა დილამ მომახალა,
რომ დრო სურვილებს ასხვაფერებს.

არ ვთვლი შეცდომებს, ნაპატიებს,
წუხელ დაისი დამესიზმრა,
და ბეწვის ხიდზე დავატიე
გზები, რომლებიც მქონდა მიზნად.

რა სულელურად ვთამაშობდი
გულუბრყვილობას ბავშვობიდან,
ეს ცხოვრება  ხომ არასოდეს
შეგრძნებებისთვის არ მყოფნიდა.

ირონიაა, რომ ვარ ახლა
ასე მშვიდი და მაინც ვერ გთმობ,
ვეღარც ოცნებებს განმიახლებ,
ზღაპარსაც ვეღარ შევთხზავთ ერთად.

ფიქრებს ზედმეტად ვამარტივებ,
კითხვის გარეშეც ვხვდები პასუხს,
ლექსებს ვნებების ნაშთად ვტოვებ,
ფრენის დასასრულს ფრთებიც არ მსურს...