ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
24 აგვისტო, 2014


ჯორჯ გორდონ ბაირონი – სტანსები, შეთხზული ჭექა-ქუხილის დროს (საბოლოო ვერსია)

სიცივე დგება ღამის ქარიშხლით,
მიდამოებში პინდოსის მთების,
თავსხმას დაგვატეხს ავდარი რისხვით
და ცა შურს ძიობს ელვით და მეხით.

არ გვყავს მეგზურნი, კვალიც აგვებნა,
ელვის კლაკნილი არეს ანათებს,
გვიჩვენებს, კლდემ თუ გზა სად ჩახერგა,
სად აოქროვებს წყალთა ნაკადებს.

ნუთუ გამოჩნდა შორით ცხვრის ბაკი,
როს ელვამ გაჭრა უკუნი ღამის?
მისწრება არის ამ დროს ქოხმახიც -
ნაცვლად თურქული მოჩანს ყორღანი.

ქაფიან ჩანჩქერთ ხმაურის მიღმა,
თანაქვეყნელის ძახილს გავარჩევ –
ქანცი შემორჩა რომელსაც ძლივსღა,
შორიდან ყვირის ინგლისურ სახელს.

ისმის თოფის ხმა – მტრის თუ ებგურის?
ისევ, – მთიელ მწყემსთ ანიშნებს ალბათ,
დაეშვას დაბლა ვინმე მეგზური,
იქით წარგვიძღვეს, სახლობენ სადაც.

ვინმე გაბედავს ასეთ უკუნში,
არ შეუშინდეს ჩვენ გამო ხიფათს?
ანდა გაიგებს მეხის გრუხუნში
უბედურების აღმნიშვნელ ნიშანს?

ან თუ გაიგებს ამ ნიშანს უცხო,
რად არ მიიჩნევს შველას საშიშად?
გზააბნეულმა საშველად უხმო,
თუ ჩაესმება ყაჩაღთ ძახილად?

ღრუბლები სკდება, ნათდება ელვით,
გაძლიერდება მძვინვარე თავსხმა,
არ გადამიწყდა მაინც იმედი,
გულს ერთი ფიქრი გამითბობს კვლავაც.

უგზო-უკვლოდ რომ განვაგრძობთ ყიალს,
კლდე-ღრეზე, ანდა ტყეში როდესაც,
სტიქიონები გვატეხენ რისხვას,
ამასობაში, სად ხარ, ფლორენსა?

ზღვაში აღარ ხარ, ზღვაში აღარ ხარ –
კარგა ხანია, ეგ ორჩხომელი
უკვე გავიდა; დაე, ამ თავსხმას
მე ვყავდე მხოლოდ მოხრილი წელში.

მახსოვს, როს ქროდა სიროკო სწრაფი,
ამბორი, როცა ბოლოს თან გახლდი;
მკვეთრი ბიძგებით და კვალით ქაფის,
როცა დაიძრა შენი ხომალდი.

ესპანეთში ხარ, კარგა ხანია,
განრინებული საფრთხეებს საშიშს,
ჩემთვის იოლად ასატანია,
დაყოვნებული რომ არ ხარ ზღვაში.

თუმც ვარ წყვდიადით ზარდაცემული,
თვალწინ მიდგება სახება შენი
და ერთობლივად გატარებული
დრო – ნადიმების, მუსიკის, ლხენის.

მომიგონებდე თეთრ კედლებს შორის
კადისში – თუა თავისუფალი,
ან გაიხედე მიღმა გისოსის,
სადაც ლივლივებს ლურჯი ზღვის წყალი.

და გაიხსენე შემდეგ კალიფსოს
კუნძულზე ჩვენი ხანმოკლე ყოფნა,
სხვა ათას ღიმით თუნდაც აივსოს,
მე შენი ერთი მეყოფა ოხვრა.

მაშინ შეგატყობს ბრბო მიჯნურების,
ამ გაფიქრებით სახის სიმკრთალეს
და სანახევროდ წამოსულ ცრემლით,
ვეღარ მიჩქმალავ დარდსა და ნაღველს.

კვლავ გაიღიმებ, ოდნავ შეკრთები,
როს მოგესმება თავხედთა ლიზღი,
იმისი ხსოვნა აგავსებს კდემით,
ვინც შენთან არის მარადის ფიქრით.

უსარგებლოა ოხვრაც, ღიმილიც,
დაშორებულთა გული რომ კვნესის,
სული მიფრინავს მთებს და ზღვებს იქით,
გოდებს, სწადია შენთან ალერსი.


24 აგვისტო, 2014 წ.


G.G.Byron - Stanzas composed
during a thunderstorm

Chill and mirk is the nightly blast,
Where Pindus' mountains rise,
And angry clouds are pouring fast
The vengeance of the skies.

Our guides are gone, our hope is lost,
And lightnings, as they play,
But show where rocks our path have crost,
Or gild the torrent's spray.

Is yon a cot I saw, though low?
When lightning broke the gloom --
How welcome were its shade! -- ah, no!
'Tis but a Turkish tomb.

Through sounds of foaming waterfalls,
I hear a voice exclaim --
My way-worn countryman, who calls
On distant England's name.

A shot is fired -- by foe or friend?
Another -- 'tis to tell
The mountain-peasants to descend,
And lead us where they dwell.

Oh! who in such a night will dare
To tempt the wilderness?
And who 'mid thunder-peals can hear
Our signal of distress?

And who that heard our shouts would rise
To try the dubious road?
Nor rather deem from nightly cries
That outlaws were abroad.

Clouds burst, skies flash, oh, dreadful hour!
More fiercely pours the storm!
Yet here one thought has still the power
To keep my bosom warm.

While wandering through each broken path,
O'er brake and craggy brow;
While elements exhaust their wrath,
Sweet Florence, where art thou?

Not on the sea, not on the sea --
Thy bark hath long been gone:
Oh, may the storm that pours on me,
Bow down my head alone!

Full swiftly blew the swift Siroc,
When last I pressed thy lip;
And long ere now, with foaming shock,
Impelled thy gallant ship.

Now thou art safe; nay, long ere now
Hast trod the shore of Spain;
'Twere hard if aught so fair as thou
Should linger on the main.

And since I now remember thee
In darkness and in dread,
As in those hours of revelry
Which Mirth and Music sped;

Do thou, amid the fair white walls,
If Cadiz yet be free,
At times from out her latticed halls
Look o'er the dark blue sea;

Then think upon Calypso's isles,
Endeared by days gone by;
To others give a thousand smiles,
To me a single sigh.

And when the admiring circle mark
The paleness of thy face,
A half-formed tear, a transient spark
Of melancholy grace,

Again thou'lt smile, and blushing shun
Some coxcomb's raillery;
Nor own for once thou thought'st on one,
Who ever thinks on thee.

Though smile and sigh alike are vain,
When severed hearts repine,
My spirit flies o'er Mount and Main,
And mourns in search of thine.
1809

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები