ღამეა ისეთი...
არ მხიბლავს ლონდონი,
ნისლითშემოსილი
ქუჩა რომ მაგონებს,
ვაგოდებ
სულს,
ჩემი არყოფნით მოგონილს,
სულს,
შენს არყოფნაში მოგონილს,
ვაგონებ...
ვერ ვხედავ
ლამპიონსმოყოლილ
სინათლეს,
და მინდა ამ წუთას
სიტყვები არ მქონდეს,
ამ წუთას,
თუკი მთხოვ,
არაფერს ვინატრებ,
თუმცა კი,
მე მიჭირს
არაფერს ვნატრობდე.
მე ხომ ვარ ისეთი...
ან იქნებ გავჩუმდე,
ამაღამ აჯობებს არ ვწერდე ამ ლექსსაც,
ზის შიში
გზაშარის ჟანგიან მავთულზე,
ის შიში,
ადრე რომ შიშისგან გამექცა.
ღამეა ისეთი…
არ მხიბლავს ლონდონი,
ავიტან სამხრეთულ ცხელებებს,
ქარებსაც,
მეყო მოლოდინი,
მეყო და
მემგონი,
ამაღამ აჯობებს არ ვწერდე ამ ლექსსაც...