ჩემს მონატრებას
ფერი აქვს
ახლა სხვადასხვა,
ჟანგბადადქცეულს
ვსუნთქავ კვლავ
მე პოეზიას,
აღარ გეძახი,
თუმცა ჯერ,
ვნება არ ჩაცხრა,
ნათითურებზე
რითმები
შემომესია.
მერე სტროფებად
ვაგრძელებ
დროზე თავდასხმას,
მონაცრისფრო ცა
ღრუბლების
ფაეტონია,
თითო შეგრძნებას
ყოველდღე
თითო ფრთას ვასხლავ,
სხვები ამ ფრთებით
თამაშით
გაერთობიან.
შენ კი მიპოვი
უდროოდ
დაღლილს და დამცხრალს,
თუმც ახლა ყალბი
გრძნობების
პერიოდია,
ვრომანტიკოსობ,
ვგიჟქალობ,
ვპოეტობ, და სხვა.
მიყვარხარ... ეს კი
ამ ლექსის
ეპილოგია.