არავინაა არსად,
მხოლოდ ორია ღამის,
დგას მარტოობა თარსი,
სადღაც კი ქარი ბღავის.

არავინაა არსად,
პულსი იგრძნობა მიწის,
სიმშვიდე არის ფარსი,
თავადაც კარგად იცის.

არავინაა არსად,
ადამიანის მსგავსი,
და მეც შეშლილის მსგავსად,
საკუთარ ცრემლს ვსვამ თასით.

არავინაა არსად,
ღამის სამია თითქმის,
ვარ მარტოობით სავსე
და სიტყვებს გულში ვითვლი.

არავინაა არსად,
რომ უპასუხოს კითხვებს,
სულის ტკივილის ფასად,
საკუთარ სხეულს ვითმენ...

არავინაა არსად!