ხომ ვითომ დიდი არაფერი, მაგრამ რამხელა
სიხარულია საყვარელ ქალს დასდევდე კუდში,
და ყველა კაპრიზს უსრულებდე გააზიზებულს.
დაუზარებლად გადიოდე სახლიდან დილით,
ვიწრო ფარდულში ყიდულობდე ახლად შემოსულ
ხილს, ბოლო ხურდას იქ ტოვებდე, მუყაოსფერი
ცელოფნით ხელში გზას გაუყვე სწრაფი ნაბიჯით.
დაღლა ვერ იგრძნო მის სახლამდე ისე მიხვიდე,
და კარზე მიმდგარს, გული უცებ შეგივიწროვდეს.
მერე რამდენი ზარი მისცე, ტანში გივლიდეს,
ანდა რამდენი აკაკუნო მოკლე შუალედით,
იმდენი მუხლი მოგეკეცოს მის მოლოდინში.
თბილ ოთახში კი ჩამოუჯდე რაფაზე ფრთხილად,
მღელვარება რომ დაიოკო, მიაყურადო
მტვრიან ხილს როგორ გადაავლებს წყალს და დაჯდება,
რომ ნებიერად შეექციოს მირთმეულ ნობათს.
ფანჯარას ოდნავ შეაღებდე, რადგან ეწევი,
კვამლს კი ფიქრივით აცილებდე ქუჩის გადაღმა,
და ვიდრე გიხმობს ასე იჯდე მშვიდი და თვლიდე,
თუ რამდენ კურკას შეაგროვებს მომცრო მუჭებში.