ნაწარმოებები



ავტორი: ნექტარი
ჟანრი: პოეზია
20 დეკემბერი, 2014


ა ს ე რ ო მ მ ო ხ დ ე ს (ექსკლუზივი ექსპრომტად)

          ა ს ე        რ ო მ      მ ო ხ დ ე ს!?

      ჩემი  გონება,  თუ  გაღარიბდა, 
      ისე,  რომ , ერთი  პწკარიც  ვეღარ  თქვას.
      ვაი  საწუთროვ,  მაშინ კი  ჩემთვის, 
      სულმა  ღატაკმა, რაღა  უნდა  ქნას 

      ავეკიდები , მძიმე  ტვირთივით,
      ქარებს,  კლდე-ღრეში  მოხეტიალეს.
      წაღმა-უკუღმა  მავალი  ბედი,
      იქნებ,  სწორედაც  შემოტრიალდეს . 

      მერე  ავუწყო,  იქნებ  ნაბიჯი,
      პოეტურ  აწმყოს,  მივყვე  დინებას.
      ვიხმო  თავიდან,  ბედი-იღბალი,
      თუ,  მაცხოვარმაც,  ასე  ინება .

      ქარიშხალს  ავყვე,  გრიგალს  შევერთო,
      და  კლდიდან  კლდეზე,  რითმად  ვირბინო.
      მთლად  უსახურად,  მთლად  შეუმჩნეველად,
      გონიდან  გონზე ,  ლექსად  ვიდინო.

      მოვარდეს  ქარი,  წყნარი,  თუნდ  ჩქარი,
      სიო  სალბუნი,  ნაზი  და  მტკბარი.
      სულს  ახარებდეს,  ოღონდ  მუდმივად, 
      ილტო  წყნარი  და  ტკბილმოუბარი.

                                                        19/12/14წ. 
                                          დღე  წმინდა  ნიკოლოზობისა.


           

                        პ ა წ ა წ ო ს

       
        ჩემო  ლამაზო  და  მშვენიერო,
        ნიკოლოზ,  სხარტო  და  გონიერო.
        გონებას  ენდე  და  უხმე  მუდამ,
        ჩემო  პატარა,    ივერიელო.

        სასწაულმომქმედ  ნიკლოზს  შევთხოვ,
        ბედით,  იღბალით  იბედნიერო.
.      მართო  ცხოვრება  დაუნდობელი,
        სიბრძნით, სიქველით  ისახიერო .     
                                                               
                                                        19/12/14წ. დღე  ნიკოლოზობის.



          პირველ  თოვლზე  ნაბიჯები

        პირველ  თოვლზე  დავდგი  ფეხი
        გუშინ  შენთან  ერთად,
        კიდევ  ერთხელ  გაღიარე
        სიყვარულის  ღმერთად.

        პირველ  თოვლზე  ნაბიჯები
        დავითვალეთ  ერთად,
        ირგვლივ  ყველა  ბრწყინვალებდა
        დუმდა  თუმცა  თეთრად.

        გეტყვი  თოვლის  სიქათქათე
        იდგა  მაცდურ  სვეტად,
        მიხაროდა  ორივ  ძლიერ,
        შენთან  ყოფნა  მეტად.           
                                       
                                        2014წ.




      ჩ ე მ ი  ს ა ხ ლ ი ა,  ც ი ვ ი ს  მ თ ი ს  ძ ი რ ა ს
            ( ნეფერტარს გუშინდელი  თხოვნით)
         
          ჩემი  სახლია , ცივის  მთის  ძირას,
          სადაც  ნისლები ,  ფიქრებსა  სძირავს,
          მავანი  სურვილს,  ხის  ტოტზე  სწირავს,
          როცა  მზის  გულზე  მთის  კალთებს  სძინავს.

          ჩემო  სამკვიდროვ  და  ჩემო  ბუდევ
          ხიბლიანს  შეგთხოვ  არ  გამიხუნდე
          სიყრმეში  რა  ვქნა  შენ  მომიტევე.
          სიბერეში,  რომ  მე  დაგიბრუნდე.

          ჩემი  სახლია ,  ცივის  მთის  ძირას,
          ბავშვობას  ჩემსას,  ვხედავ    იქ  მზირალს.
          მთავ,  მონატრებას,  რატომღაც  ვატან,
          ქარს  გაბრაზებულს,  გულნატკენს ,  მტირალს
                                                            2014წ.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები