ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
1 მარტი, 2015


უილიამ ბლეიკი - სულით ყარიბობა

ადამიანთა მოვვლე ქვეყანა,
კაცთა და ქალთა ვიხილე მხარე,
მესმა და ვნახე, რამაც შემზარა,
რაც არ უნახავთ ყარიბთ მანამდე.

დაიბადება იქ ბავშვი ლხენით,
რომ ჩაისახა  საზარი ვარმით;
ვით ჩვენ ვიხარებთ ნაყოფის კრეფით,
ადრე რაც ვთესეთ ცხარე კურცხალით.

ხოლო თუკი ყრმა აღმოჩნდა მამრი,
ღრჯუ დედაბერი ეპატრონება,
რომელიც კლდეზე ჯვარს აცვამს ყმაწვილს,
ოქროს თასში ჰკრებს ჯვარცმულის კვნესას.

თავზე დაადგამს  გვირგვინს ეკლიანს
და გაუმსჭვალავს ხელ-ტერფთ სამსჭვალნით,
გულს ამოაცლის  გაჭრილ მკერდიდან,
დაუზრობს ყინვით,  დადაგავს ალით.

თითებით უთვლის თითოეულ ნერვს,
მდიდარი  ძუნწი ოქროს ვით ითვლის;
ყრმის ტანჯვა-კვნესით ისიამოვნებს,
თვით - ყმაწვილდება, იზრდება ჩვილი.

სისხმლდინარ ვაჟად იქცევა ვიდრე,
დაემსგავსება ქალწულს კი - თავად,
დაამსხვრევს ვაჟი მბოჭავ ბორკილებს
და მიეცემა  განცხრომას ქალთან.

მის ყოველ ნერვში გაავლებს ხნულებს,
როგორც ორნატში მეგუთნის კავი;
ქალში ის ჰპოვებს საცხოვრისს - ბუდეს,
ნაყოფიერ ბაღს სამოცდაათგზის.

მსწრაფლად გახდება მხცოვანი ჩრდილი,
მიწიერ სახლში უღონოდ დადის,
თუმცა აღვსილა თვალ-მარგალიტით,
რომ უშოვნია შრომით და გარჯით.



საგანძურად აქვს კაცის სულს ოღონდ,
საუნჯე ტრფობით ტანჯული თვალის,
მტკივანი გულის ურიცხვი ოქრო,
სატრფოს ოხვრა და გმინვა მოწამის.

ესაა მისი ღვინო და პური;
მისით გამოჰკვებს  უპოვარს, ღარიბს,
მოგზაურია, თუ ვინმე მდგმური,
ღია აქვს მათთვის მარადის კარი.

მის ნაღველს მდგმურნი ჩათვლიან ლხინად;
აზანზარებენ  კედლებს და ჭერსაც;
სანამ კერიის მწველი ცეცხლიდან,
ჩვილი გოგონა წარმოიშვება.

გოგონა არის  მოსილი ცეცხლით,
ძვირფასი თვლებით და მათგან ვერვის
შეუბედია  წაავლოს ხელი,
ან გაახვიოს ბავშვის სახვევში.

თავის ნანდაურს გაჰყვება მერე,
ხნიერს ან ჭაბუკს, ღარიბს ან მდიდარს;
მხცოვან აჩრდილს კი შეიძულებენ
და გააგდებენ მალე სახლიდან.

იხეტიალებს ქვითინით გარეთ,
სანამდე ჰპოვებს საცხოვარ ბინას,
ვინც ამ მოკაკულ ბრმას შეიფარებს,
ქალიშვილის გულს მოიგებს მინამ.

შემსუბუქდება ტანჯვა გლახაკის,
ჩაიკრავს ასულს, უთბება სისხლი;
გაქრება თვალწინ უეცრად სახლი,
ტურფა ბაღნარიც საამო ხიბლით.

უჩინარდება მდგმურების ხროვაც,
ყველაფერს უცქერს სხვაგვარი თვალით;
მოუზღვავდება ელდისგან გრძნობა
და ბრტყელი მიწა გახდება მრგვალი.

ქრებიან მთვარეც, მზეც, ვარსკვლავებიც,
მოჩანს უდაბნო უსამნო ირგვლივ,
არაფერია საჭმელ-სასმელი,
ბნელი  უდაბნო ოდენ იხილვის.

თუმც ბავშვურ ბაგის ბადაგით, თაფლით,
ტკბილი ღიმილის პურით და ღვინით,
უმანკო, ველურ მზერის  თამაშით,
კაცს უოკდება გრძნობა შიმშილის.

ბერიკაცი როს ამ საკვებს იღებს,
გაჭაბუკდება ყოველ დღე მიწყივ,
დახეტიალობს უკვლოდ ორივე,
ბნელ უდაბნოში ძრწოლით და შიშით.

ასული გარბის ვით ირემლაღი,
შიშის ტყე ჩნდება მის უკან ხშირი,
კაცი კი მისდევს დღითა და ღამით,
მოტყუებული ტრფიალის ხრიკით.

1 მარტი, 2015 წ.


(გაგრძელება იქნება)


THE MENTAL TRAVELLER


I travell'd thro' a land of men,
A land of men  and women  too;
And  heard and saw such dreadful things
As cold earth-wanderers never knew.

For there the Babe  is born in joy
That was  begotten in dire woe;
Just as we reap in joy the fruit
Which  we  in bitter tears did sow.

And  if the Babe is born a boy
He's given to a Woman  Old,
Who  nails him down  upon a rock,
Catches his shrieks in cups of gold.

She  binds iron thorns around his head,
She  pierces both his hands and feet,
She  cuts his heart out at his side,
To  make it feel both cold and heat.

Her fingers number every nerve,
Just as a miser counts his gold;
She lives upon his shrieks and cries,
And she  grows young as he grows  old.

Till he becomes a bleeding Youth,
And  she becomes a Virgin bright;
Then  he rends up his manacles,
And  binds her down for his delight.

He  plants himself in all her nerves,
Just as a husbandman  his mould;
And  she becomes his dwelling-place
And  garden fruitful seventyfold.

An  aged Shadow,  soon he fades,
Wandering  round  an earthly cot,
Full filled all with gems and gold
Which  he by industry had got.



And  these are the gems of the human  soul,
The  rubies and pearls of a love-sick eye,
The  countless gold of the aching heart,
The  martyr's groan and the lover's sigh.

They  are his meat, they are his drink;
He  feeds the beggar and the poor
And  the wayfaring traveller:
For ever open is his door.

His grief is their eternal joy;
They  make  the roofs and walls to ring;
Till from the fire on the hearth
A  little Female Babe does spring.

And  she is all of solid fire
And  gems and gold, that none his hand
Dares stretch to touch her baby form,
Or wrap  her in his swaddling-band.

But she comes to the man she loves,
If young or old, or rich or poor;
They soon drive out the Aged Host,
A  beggar at another's door.

He  wanders weeping far away,
Until some other take him in;
Oft blind and age-bent, sore distrest,
Until he can a Maiden win.

And  to allay his freezing age,
The  poor man  takes her in his arms;
The  cottage fades before his sight,
The  garden and its lovely charms.

The  guests are scatter'd thro' the land,
For  the eye altering alters all;
The  senses roll themselves in fear,
And  the flat earth becomes a ball;

The  stars, sun, moon, all shrink away,
A  desert vast without a bound,
And  nothing left to eat or drink,
And  a dark desert all around.


The  honey of her infant lips,
The  bread and wine of her sweet smile,
The  wild game of her roving eye,
Does him  to infancy beguile;

For as he eats and drinks he grows
Younger and younger  every day;
And  on the desert wild they both
Wander  in terror and dismay.

Like the wild stag she flees away,
Her  fear plants many a thicket wild;
While  he pursues her night and day,
By  various arts of love beguil'd;

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები