ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
26 აპრილი, 2015


იოჰან ვოლფგანგ გოეთე - შეხვედრა და განშორება (1827 წლის ვერსიის მიხედვით)

გული აძგერდა,  ცხენისკენ ჩქარა!
ავმხედრდი რაშზე გაფიქრებამდე;
საღამო მიწას უმღერდა ნანას,
ჩამოეკიდა მთის თავზე ღამე.
მუხას ჩაეცვა სამოსი ნისლის,
აღმართულიყო მსგავსად გიგანტის,
იმზირებოდა ბუჩქნარის იქით
ასობით  შავი თვალი წყვდიადის.

ღრუბელთ მთის მიღმა ძლივას მოჩანდა
მთვარის კიაფი ბურუსში ბჟუტვით,
ფრთებს შეარხევდნენ ქარები ნაზად,
ჩამჩურჩულებდნენ საზარლად ყურში.
ურჩხულთა ათას ლანდს შობდა ბნელი,
არ მერთმეოდა  მხნეობა თუმცა,
ძარღვებში მენთო მგზნებარე ცეცხლი
და გადაედო სახმილი გულსაც!

თვალი მოგკარი, ნაზი სიამე
გარდამოდინდა მაგ ტკბილი მზერით,
გული აღმოჩნდა სრულად შენ მხარეს
და შენი გახდა ჩემი სულთქმებიც.
და გაზაფხული ვარდისფერება
შემოესალტა საყვარელ სახეს,
ო, რა წყალობა მიყვეს ღმერთებმა -
უღირსი რომ არ დამაღალატეს!

ვაგლახ, რომ დადგა დილის დადგომით
მსწრაფლად გაყრის დრო; გულმა მკრა რეჩხი,
ო, რა განცხრომა მიძღვენ ამბორით!
შენს მზერაში კი ტანჯვა ვიგრძენი.
მიწას უცქერდი, როდესაც წაველ,
გამომაცილეს სველმა თვალებმა,
რა საამოა ვინმეს უყვარდე!
და სიყვარული, ღმერთო, რა შვება!


26 აპრილი, 2015 წ.


Johann Wolfgang von Goethe – Willkommen und Abschied (1827)


Es schlug mein Herz, geschwind zu Pferde!
Es war getan fast eh' gedacht;
Der Abend wiegte schon die Erde,
Und an den Bergen hing die Nacht:
Schon stand im Nebelkleid die Eiche,
Ein aufgetürmter Riese, da,
Wo Finsternis aus dem Gesträuche
Mit hundert schwarzen Augen sah!

Der Mond von einem Wolkenhügel
Sah kläglich aus dem Duft hervor,
Die Winde schwangen leise Flügel,
Umsausten schauerlich mein Ohr;
Die Nacht schuf tausend Ungeheuer;
Doch frisch und fröhlich war mein Mut:
In meinen Adern welches Feuer!
In meinem Herzen welche Glut!

Dich sah ich und die milde Freude
Floß von dem süßen Blick auf mich,
Ganz war mein Herz an deiner Seite,
Und jeder Atemzug für dich.
Ein rosenfarbnes Frühlingswetter
Umgab das liebliche Gesicht,
Und Zärtlichkeit für mich - Ihr Götter!
Ich hofft' es, ich verdient' es nicht!

Doch ach! schon mit der Morgensonne
Verengt der Abschied mir das Herz:
In deinen Küssen, welche Wonne!
In deinem Auge, welcher Schmerz!
Ich ging, du standst und sahst zur Erden,
Und sahst mir nach mit nassem Blick:
Und doch, welch Glück geliebt zu werden!
Und lieben, Götter, welch ein Glück!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები