ნუ ფიქრობ ტკივილზე,
რომელიც არაფრით ნელდება,
ნუ ფიქრობ იმედზე,
რომელიც დაგისხლტა ხელიდან,
ნუ ფიქრობ გრძნობებზე,
გულს რომ ელევიან ნელ-ნელა,
და მერე ყინულის
ბასრი ნატეხები ხდებიან,
რომლებსაც (თავადვე
ხვდებიან) მოელით დადნობა,
მაინც გადარჩენას
ლამობ და რთულდება დათმობა,
თუმცა, ყველაფრისთვის
ერთი სათქმელი გაქვს - მადლობა,
მადლობა უფალს, რომ
ხანგრძლივ სიცივეშიც გათბობდა.
სხეულში სიმშვიდით
სავსე ქარიშხლები ბუდობენ,
ჩურჩულებ: ამასაც
ავიტან, ავიტან, ავიტან...
სევდა კი, თვალებში,
ისე უსაშველოდ მყუდროა,
გარწმუნებს - ცხოვრება
არასდროს იწყება თავიდან.