"მე ვცხოვრობ წიგნში" - გიო საჯაია

ამ ნაადრევად დაბერებულ შემოდგომაში
როდესაც ფოთლებს სანატრელი გაუხდათ ჭკნობაც,
ქარის წუხილით ერთიანად მხრებში მოხრილებს,
მე ავდექი და, შენს ლექსებში დავიდე ბინა -

სახლად წიგნი მაქვს, ფანჯრებადაც, კარად წიგნი მაქვს
ვერაფერს ვიტყვი - მსიამოვნებს, უბრალოდ, მინდა,
ვთქვათ - შევეჩვიე, ან ამგვარი კიდევ რაიმე,
უფრო ისაა, ალბათ, ინსტიქტს რომ უწოდებენ,

რომ ასე წასულს ხელიდან, თუ ჩემი თავიდან,
ფიქრის სიშიშვლით შესამჩნევად ფერხორცგამოცლილს,
შემეგრძნო ფურცლის სურნელება, სტროფების სუნთქვა
და ბგერებს შორის შენი სულის საჩემო გემო...

იმდენად უხმოდ, არასოდეს როგორც აქამდე,
სიცოცხლის მარაგს საიმდროოდ, როდესაც წავალ
შენი გულიდან და არაფრის მექნება ძალა,
აღარც იმედის, არც შეზრდილი ტვირთის ტარების,

შემოვინახავ ნაადრევად დაბერებული
ამ შემოდგომის დღეებიდან, როცა ვსულდგმულობ
წიგნით, რომელიც ყველა განცდის ზიარად მექცა -
იმ შემთხვევისთვის, გადარჩენას თუკი ვირწმუნებ.