ნაწარმოებები



ავტორი: ნექტარი
ჟანრი: პოეზია
20 დეკემბერი, 2015


დ ა გ პ ი რ დ ი, ს უ ლ ი ს ს ა რ კ ე

        დ ა გ პ ი რ დ ი

დაგპირდი  მოვალო,
                            მაპატიე,  რომ  ვერ  მოველი,
მიწა  აქ იყო  გუშინ  სოველი.
მე  მომენატრა  შენთან  ყოველი,
შენ  უფრო  მეტად, 
                              გრძნობის  მთოველი.
მე  მომენატრა  მშვიდი  სოფელი,
როცა  აქ  იყო  მიწა  სოველი.



    ს უ ლ ი ს ს ა რ კ ე
თვალები  ჩვენი  სულის  სარკეა
თუნდაც  სათქმელი  არ  ვთქვათ  სიტყვებით.
არ  გვაქვს  ცხოვრება  ისე  მარტივად
და  ასე  ნელა  რატომ  მივყვცებით.
ვ კ ვ დ ე ბ ი,  გაძარცვეს  გოჯი  ყოველი
მადლი  ღვთისმშობლის  თუმც  გვაქვს  მთოველი.
ამ  ისტორიებს  ვისთვის  მიყვები
რას  აშავებენ  ისეთს  ბრიყვები.
მოდი  მომკიდე  ხელი  ისევ  შენ,
რას  დააკლებენ  მუხას  ციყვები.
ჟამთაღმწერელი  წერს  ახლანდელსაც
ავაზას  გონთან  ვერცრას  ნიყვები
დაჰკარ  ავაზაკს  გონების  ხმალი
ამას  შენ  თავად  უკეთ  მიხვდები.
გადასარჩენი  უნდა  გადარჩეს
ქვესკნელს  ამოლპეს  უნდა  ვირთხები.
გონება  კაცში  ხმალზე  მჭრელია
ქართველი  თქვეს  რომ  გონი ე რ ი ა.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები