სკივრში ჩატეული სურვილების მიღმა,
ურჩი ქარიშხლების მელოდია მესმის,
გაუსაძლისია ტკივილების სიღრმე,
როგორც პოეტური ფეერიის მსგეფსი.

სულის ფარღალალებს სტრიქონებით ვკემსავ,
შუბლზე შემოგაწნავ ზეთისხილის რტოებს,
ხიბლი სხვაგვარი აქვს უკვდავებას შენთან
და შენს სიახლოვეს მე სიკვდილიც მტოვებს.

ზეცა მოღრუბლისფრო ნარჩენია თითბრის,
თოვლის ბაბუების სეზონია ახლა,
ზოგჯერ, ჩვეულებაც უჩვეულოდ ითქმის,
ადამიანობას მარტოობა ახლავს.

ვიცი, უშენობა ამ სტროფებსაც შეშლის,
დღეს ხომ, მარტივია გაგიჟება სიტყვით,
ჩემში მონატრებას რომ გაუდგამს ფესვი,
ალბათ, საბაბია უთავბოლო სივრცის.

ნისლავს შემოდგომას ზამთრისფერი გემი,
ფიფქებს თეთრი ღვინის არომატი ერთვის,
დააჭაშნიკე და შეიგრძენი გემო
ამ სულ ხუთიოდე სტროფიანი ლექსის.