რა უცნაურად გადავეკიდე ცხოვრებას,
გაუსაძლისად ამიკვიატა თვითონაც,
სუნთქვა დამიხშვეს მოურჩენელმა ხსოვნებმა,
გულის სიღრმეში მიმალულებმა ვითომ... და,

თითქოს, სიტყვების მარაგიც უკვე მელევა,
ისე სავსე ვარ განცდებით, ნერვად ვიქეცი,
ვიწრო სივრცეში გამომწყვდეული, მე რა ვარ,
მხოლოდ ნიმუში კაცობრიობის სიბეცის.

ეს უამინდო ფერებიც სულ არ მაწყობდა,
(ცოტა სხვაგვარად ვიტყოდი, კაცი რომ ვიყო)
მე მაპატიეთ სიკვდილისფერი განწყობა,
აღარც კითხვებს ვსვამ, პასუხსაც აღარ მოვითხოვ.

შემგუებლობის ჩვეული უსუსურობა
რომ შემეცვალა, თურმე ტყუილად მინდოდა,
რა უცნაურად გადავეკიდე ცხოვრებას,
გენეტიკური სენივით დამყვა თვითონაც.

დღეს უაზროა დავიწყო იმის მტკიცება,
რომ ამ სტროფებით ახალი ითქვა რაიმე,
მაქვს პოეზია _ სულის ცოდვა და ღირსება,
სისულელეა, ღმერთო, ესეც და… წაიღე.