ზის ახლა, სადმე, სიჩუმეში, ჩემი პოეტი,
დარდებთან ერთად ჩემსავით, ან სულაც - სულ მარტო...
ფიქრით ფანჯარას მიყრდნობილი, მზერის ზმორებით,
ზეცის სარკმელთან მიახლებას უგონოდ ნატრობს.

ხორხში მიბჯენილ ბგერის ღმუილს სიმივით ჭიმავს,
ნაოჭებს ტვიფრავს ხელისგულზე და მელანს ადნობს,
ცხადს აღარ ჰქვია მისთვის ცხადი, სიზმარი - სიზმარს,
ბედნიერებაც მოპოვების ჟინია მარტო.

ამაოების მობეზრებულ მიეთმოეთში
მე უგზოობის წამებს ვითვლი, პეშვში ნაგროვებს...
ზის ახლა, სადმე, სიჩუმეში, ჩემი პოეტი,
და კალმის ჩრდილქვეშ ეგუება ჩვენს სიმარტოვეს.

2008 წ.

მომიახლოვდი, ფერდაკარგულ ზმანებას ვგავარ,
და მოლოდინი გრძელ ხაზებად მატყვია შუბლზე,
არ გიპასუხებ, ნუღარც მკითხავ ყველაზე მთავარს -
როცა შენ გხედავ, დასალიერს თუ რატომ ვუმზერ.

ასე მეგონა, არასოდეს მიმატოვებდი,
ახლა საკუთარ უმწეობას მხრებით დავათრევ,
არ გსაყვედურობ, რა ხანია, გქვია პოეტი,
ვეღარც ვუსხლტები გალიიდან შეშლილ საათებს.

მომიახლოვდი, დაივიწყეს უკვე ვნებებმა
ნაუცბათევი შეგრძნენებით აჟიტირება,
ვიცი, რომ ჩემი ბაგეები არ მოგბეზრდება,
თუმც, ეს ღიმილი აღარასდროს გაიყიდება.

დღითიდღე უფრო ფერმკრთალდება ჩემი პორტრეტი,
ქუთუთოებთან ნაოჭებმა მოიკალათეს,
მაინც გპატიობ, რა ხანია, გქვია პოეტი
და არასოდეს გეწოდება შენ მოღალატე...

მომიახლოვდი, განვადებით გაცემულ ლექსებს
უკან გიბრუნებ, უკვე ვადა გასვლიათ რახან,
მერე კი, წავალ მხოლოდ ჩემთვის განკუთვნილ გზებზე,
იმ გზებზე, სადაც მარტოობის აჩრდილად დგახარ.

2009 წ.


ჩემო პოეტო, უშენობას ვეღარ გავუძლებ,
ფიქრი გზის პირას დავაფინე და ზედ დავდივარ,
შენ მოხვალ, ალბათ, ამაღლების დღესასწაულზე
და ფეხაკრეფით ამომიყვან ჩემი დარდიდან.

მანამ კი, ამ სულს სიცივისგან ჟრჟოლა დაუვლის,
ბოლო ფიფქი რომ დაადნება თითის ბალიშებს,
მაგრამ იმედი გადარჩება მაინც და გულიც
გამოიდარებს, გაზაფხული თავს რომ აიშვებს.

ატმის კვირტებს რომ მზე სხივებით თმას შეუღებავს
და ტირიფები მოქარგავენ უმწვანეს ფარდას,
შენ მოხვალ ჩვენი მარტოობის დასასრულებლად
და შენთან ერთად დამაბრუნებ საკუთარ თავთან.

2015 წ.