ფეხდაფეხ მოგყვება
ქარიზმა,
შუკებში გულგრილად უბერავს
ვერ ატანს ძვალ-რბილში ქარის ხმა,
და გტაცებს შუბლიდან სომბრეროს.
მომღიმარს,
პოეტურს,
ბოჰემურს
მზერას გაყოლებენ ქალები,
მოდიხარ კი არა,
მოღელავ,
ვერცერთ გულს გამოეპარები.
იფერებ ჩურჩულებს უხერხულს
ტუჩის ნაპრალებთან გაჩენილს,
შემეჩეხები და,
ოხერო,
ეს ჩემი თვალები გაჩერებს.
აღარ იფარგლები საზღვრებით,
აშარ თამბაქოსაც კვამლს ატან,
მერე კი ალერსით არ ვძღებით...
ბოშები მღერიან კანტატას.