ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
5 აგვისტო, 2016


Сергей Есенин - Письмо матери

სერგეი ესენინი - წერილი დედას

კვლავ ცოცხალი ხარ, ჩემო მხცოვანო?
მეც ცოცხალი ვარ, სალამი შენდა!
შენს ქოხმახს ზემოთ, დე, ცა მოქარგოს
საღამოს ნათლმა ენით უთქმელმა.

მწერენ, ყოველდღე კრთები შიშისგან,
ჭმუნვას ეძლევი ჩემზე მწუხარი,
სოფლის შარაზე გადიხარ ხშირად,
ძველმოდურ ძველი მოსახურავით.

მწუხრის ლურჯ ბინდში ხედავ ნიადაგ
ერთსადაიმავ ზმანებას საზარს,
სამიკიტნოში თითქოს ვიღაცამ
გულში ჩამასო ფინური დანა.

არა უშავს რა! გთხოვ  ნუ მღელვარებ,
ესაა ოდენ მტანჯველი ჩმახვა;
არ ვარ ისეთი  მწარე მემთვრალე,
სული ამომხდეს შენს უნახავად.

წინანდებურად  ფაქიზი დავრჩი
და ჩემი ნატვრა ისღაა მხოლოდ,
რომ მწუხარებით მოუსვენარი
სახლში დავბრუნდე, სიმშვიდე ვპოვო.

მე დავბრუნდები, გაზაფხულისჟამს,
როს გადაპენტავს ყვავილი რტოებს,
ნუ გამაღვიძებ ოღონდაც სისხამს
ვით რვა წლის წინათ; ძილი მადროვე.

არ გააღვიძო ნაოცნებარი,
ნუ აკრთობ იმას, რაც არ ახდება,
ადრე ვიწვნიე მწარედ მქენჯნავი
დანაკლისიც და ქანცის გაწყვეტაც.

ლოცვის დასწავლაც არ მინდა შენგან!
არ დაბრუნდება აწ უკვე ძველი.
შენ ხარ მშველელიც და ჩემი ლხენაც,
ნათელიც - ენით გამოუთქმელი.

ნუღარ შეკრთები აწი შიშისგან
და ნუ იქნები ჩემზე მწუხარი,
ნუ ივლი სოფლის შარაზე ხშირად,
ძველმოდურ ძველი მოსახურავით.

5 აგვისტო, 2016 წ.



Сергей Есенин - Письмо матери

Ты жива еще, моя старушка?
Жив и я. Привет тебе, привет!
Пусть струится над твоей избушкой
Тот вечерний несказанный свет.

Пишут мне, что ты, тая тревогу,
Загрустила шибко обо мне,
Что ты часто ходишь на дорогу
В старомодном ветхом шушуне.

И тебе в вечернем синем мраке
Часто видится одно и то ж:
Будто кто-то мне в кабацкой драке
Саданул под сердце финский нож.

Ничего, родная! Успокойся.
Это только тягостная бредь.
Не такой уж горький я пропойца,
Чтоб, тебя не видя, умереть.

Я по-прежнему такой же нежный
И мечтаю только лишь о том,
Чтоб скорее от тоски мятежной
Воротиться в низенький наш дом.

Я вернусь, когда раскинет ветви
По-весеннему наш белый сад.
Только ты меня уж на рассвете
Не буди, как восемь лет назад.

Не буди того, что отмечталось,
Не волнуй того, что не сбылось, –
Слишком раннюю утрату и усталость
Испытать мне в жизни привелось.

И молиться не учи меня. Не надо!
К старому возврата больше нет.
Ты одна мне помощь и отрада,
Ты одна мне несказанный свет.

Так забудь же про свою тревогу,
Не грусти так шибко обо мне.
Не ходи так часто на дорогу
В старомодном ветхом шушуне.

1924

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები