რა პოეტური კომენტარია, კობა :) გმადლობთ!

რა ლამაზია ამ სიტყვების არითმეტიკა, ზოგი მეტია, ზოგი ნაკლებს მეტად იმეტებს, მაგრამ ტკივილში რომ არ იყოს გამონაზამთრი, თავზარს დამცემდა მარტოობის სევდის საუფლო...
დაიჩოქე მუზათ მხევალო - შენი სევდა სამსხვერპლოზე უნდა შევწირო! ქვეშ დავუგო ამ სიტყვებით გამოწნული ეს მელოდია და ავგაროზად გადაქცეულ სულის იმ ნაწილს, სადაც ნისლში ჩანს მთვარის თვალი, სულ თან ვატარებ რომ გულის სახლი არ გასახლდეს ჩემიდან სადღაც... და რადგან ახლა შენი სულიც ისე შემეხო ვით წარმოსახვას ალეგორია, ასე მგონია ამ ლექსს სევდის მდინარე ერთვის და სათავეს თვალებს მიღმა ან მათში ვეძებ, მე იქ მგონია...

რაჰ?

)ჰაჰ...

ემოციები თეორიებს ვერ მორჩილებენ... ისე კი, საკმაოდ ხშირად მეძლევა პრაქტიკული შანსებიც. სხვა საკითხია, რამდენად ვიყენებ :) მადლობა თქვენ, კიდევ ერთხელ.     

თეა, ჩემი ქმარი გარდაცვლილია.  სიკვდილია ერთადერთი, რომელსაც არაფერი ეშველება.
ლექსების წერა ძალიან კარგია, მით უმეტეს როცა მშვენიერ პოეზიას ქმნი. ოღონდ ცხადია ეს არ არის საკმარისი.
როგორც დიდი დემეტრიუსი იტყოდა, გვიან არის მხოლოდ საფლავის ქვასთან, ჰოდა ადექი და შეცვალე ის, რაც არ მოგწონს.
როგორც ჩემი უფროსი ამბობს - შეუცვლელი არავინაა. :))  მე კი ვამატებ ხოლმე, მთავარია ვინ და ვისით უნდა შეცვალო-თქო,  მაგაზე იცინის და ამბობს, მთავარი პირველი შეცვლაა თორემ მერე მიდის და მირაკრაკებსო.  ჭკვიანი კაცია, დაეჯერება. მეც დავუჯერე რამდენჯერმე - რამდენიმე საკითხში და არ მინანია ჯერ. :)

ნეფერტარ, გმადლობთ ლექსის შეფასებისა და ვრცელი კომენტარისთვის.

მარტოობაში შინაგან განცდას ვგულისხმობ, რა თქმა უნდა, და არა ფიზიკურს - დავარქვათ, თუნდაც, „უშენობა“; სულიერი მეორე ნახევრის "არქონა-არყოლა"... :) მე სწორედ ეს მაწუხებს და მაწერინებს, უმეტესად.

რაც აღწერეთ, საშინელებაა, თუმცა, ზოგჯერ, ამ განცდის გამო სხვა ბევრი რამ სულერთია.

ლექსი  მართლაც შესანიშნავია, ნამდვილი პოეზიაა, უნაკლო და ლამაზი.

როცა ბრბოში ცხოვრობ, ვალდებული ხარ გაუფრთხილდე შენს მარტოობას, ის იდეალური თავშესაფარია, მყუდრო, მშვიდი, ჩუმი, სადაც დასვენება და ძალების მოკრება შეიძლება. ნუ შეხედავთ მას როგორც მტერს და დასაძლევ გარემოებას. ეს ჩვეულებრივი რიგითი მოვლენაა როგორც ბევრი სხვა მოვლენა. 

ხან მგონია რომ ძალიან ბევრმა არ იცის რა არის ნამდვილი მარტოობა.
ეს ისეთი მდგომარეობაა, როცა არ გყავს არცერთი მეგობარი, არცერთი გულშემატკივარი, როცა არავის ედარდები,  არცერთი ოჯახის წევრი, არ გყავს და-ძმები, ბებია-ბაბუები, არც ნათესავები შორი ან ახლო. როცა საერთოდ არავის ედარდება ცოცხალი ხარ თუ მკვდარი, ავად ხარ თუ არა. როცა არც ძაღლი ყეფს შენს არემარეზე და არც კატა გადაირბენს შენს სახურავზე. როცა ყოველი ავად გახდომისას ახალ ტანსაცმელს იცვამ, რადგან თუ მოკვდები იცი, რომ ჩამცმელიც არავინ იქნება. როცა საფლავიც წინასწარ გაქვს გამზადებული და სამარის ქვას მხოლოდ სამი ციფრი აკლია,  მესაფლავესთან აბამ მეგობრობას იმიტომ რომ მაგ სამი ციფრის დაწერა არ დაავიწყდეს თუ იქამდე მიმტანი გამოგიჩნდა ვინმე. როცა უბნის პოლიციელს და სოც.მუშაკს თხოვ რომ რიგრიგობით სამ დღეში მოგიკითხონ,  - აი  ესაა მარტოობა.

რასაც თქვენ ამბობთ  ეგ მხოლოოდ "უშენობა", მონატრებაა და არა მარტოობა.

მუხა, ახლა აღარ მჯერა იმის არსებობის, რაზეც მთელი ცხოვრება ვწერდი და შესაბამისად, მარტოობაა ყველაფერზე უსაშველო.

თქვენ კი, მადლობა, რომ არასდროს იშურებთ ჩემთვის გულთბილ სიტყვებს.

არ მიყვარს წარსულზე ფიქრი,არ ვიცი რა არის მარტოობა ..როგორ მიყვარს ეს ზნეკეთილი ავტორი და გული მწყდება  უსაშველო სიყვარულის  მონატრებაზე  რომ  წერს.

ოჰ, გამახარა თქვენმა კომენტარმა :) თან პირველია, ვგონებ, აქ.

ეჰ, კარგია ღმერთმანი. წმინდა წყლის პოეზია

გმადლობთ, გოგონებო და ბიჭებო :)

ლამაზია.

მომწონს თეა.
ქალურია : )

რა უსაშველოდ მიყვარდი და
რა უცნაურად
გაბავშვებული შევხაროდი
შენთან საუბარს.

<3

და თითო ფიქრის დიალოგად
ქცევა შეეძლო. <3

ფრიადი!