ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
19 აგვისტო, 2016


Сергей Есенин - Дон Жуан (Может, поздно, может, слишком рано)

სერგეი ესენინი -  დონ ჟუანი


ალბათ გვიან, ალბათ, ძალზე ადრე,
ბოლო წლებში არ მომსვლია აზრად,
მეც დონ ჟუანს ქცევით დავემსგავსე,
ვით პოეტი ცეტი, ლაზღანდარა.

ო, რა მოხდა და ნეტავი რა მჭირს?
ვეფერები სულ სხვადასხვა მუხლებს,
არ მებრალვის საკუთარი თავი,
მამწუხრებელ ღალატს ვერ ვიგუებ.

მუდამ მსურდა, რათა გული ნაკლებ
ჰმონებოდა გრძნობებს ნაზს და სადას,
რად ვენდობი ქარაფშუტა ქალებს
და ცივ თვალებს მაცდურსა და მზაკვარს?

დამაოკე, ო, შეგრძნებავ ზიზღის,
მე ხომ შენით დამდაღვია შუბლი,
სულში ცივი დუღილის ხმა ისმის -
იასამნის ცისფრად შარიშურიც.

მზის დასვლას აქვს სულში ფერი ლიმნის,
ნისლის მიღმა გავიგონებ ძახილს:
პასუხს აგებ  ლირწი გრძნობებისთვის,
დონ ჟუანო, გამოგიწვევ ხმალში!

გამოწვევას  წყნარად ვაძლევ დასტურს,
თვალს ვადევნებ  უცვალებელ სურათს -
უნდა ვთვლიდე მაისის თვედ ქარბუქს
და სხეულის  ჟრჟოლას - სიყვარულად.

ასე მოხდა, ასე დამემართა,
ვეფერები სულ სხვადასხვა მუხლებს,
რათა ბედმა გამიღიმოს მარად,
მამწუხრებელ ღალატს ვერ ვიგუებ.


19 აგვისტო, ფერიცვალება, 2016 წ.



Сергей Есенин -  Дон Жуан (Может, поздно, может, слишком рано)

Может, поздно, может, слишком рано,
И о чем не думал много лет,
Походить я стал на Дон-Жуана,
Как заправский ветреный поэт.

Что случилось?  Что со мною сталось?
Каждый день я у других колен.
Каждый день к себе теряю жалость,
Не смиряясь с горечью измен.

Я всегда хотел, чтоб сердце меньше
Вилось в чувствах нежных и простых,
Что ж ищу в очах я этих женщин -
Легкодумных, лживых и пустых?

Удержи меня, мое презренье,
Я всегда отмечен был тобой.
На душе холодное кипенье
И сирени шелест голубой.

На душе - лимонный свет заката,
И все то же слышно сквозь туман, -
За свободу в чувствах есть расплата,
Принимай же вызов, Дон-Жуан!

И, спокойно вызов принимая,
Вижу я, что мне одно и то ж -
Чтить метель за синий цветень мая,
Звать любовью чувственную дрожь.

Так случилось, так со мною сталось,
И с того у многих я колен,
Чтобы вечно счастье улыбалось,
Не смиряясь с горечью измен.

13 декабря,  1925

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები