ნაწარმოებები



ავტორი: ცისკაძე ოთარი
ჟანრი: თარგმანი
27 ნოემბერი, 2016


Фёдор Тютчев - О, как убийственно мы любим

თედორე ტიუტჩევი - რაოდენ მომაკვდინებლად გვიყვარს


რაოდენ  მომაკვდინებლად გვიყვარს,
მძაფრი ვნებების სიბრმავით რარიგ
გავანადგურებთ უცილოდ იმას,
რაც არის ჩვენთვის ეგზომ ძვირფასი!

ის  ჩემი გახდა -  სვებედნიერი
შენ არ ამბობდი განა ამაყად?!
ჯერ არ გასულა მას შემდეგ წელიც,
დაფიქრდი - მისგან თუ რა გადარჩა..

სად გარდაქარდა ღაწვების ვარდი,
ბაგის ღიმილი და თვალთა ელვა?
ალბათ დადაღა ამომშანთავი
ნოტიო ცეცხლით ცხარე კურცხლებმა.

გახსოვს შეხვედრა თქვენი პირველი,
საბედისწერო შეყრა პირისპირ,
მისი გრძნეული მზერა, სიტყვები,
ბალღისებური წრფელი სიცილი?

ის ყველაფერი  სადაა ახლა?
ხანგრძლივ ზმანებას თუ ჰგავდა მაინც?
ვით ჩრდილოეთის ზაფხული, ვაგლახ,
ხანმოკლე ჟამით იყო სტუმარი!

მას ბედისწერის საზარელ მსჯავრად
დაედო შენი მხურვალე ტრფობა,
ექცა სახელის შემბღალავ ლაქად,
უმსახურებელ შეურაცხყოფად!

განკიცხულსა და კირთებულს ოდენ
მოგონებები მოჰგვრიდნენ შვებას...
გამოხდა ხანი და მიატოვეს
ნასათუთევმა მოგონებებმაც.

ეულად იგრძნო თავი და ობლად,
სახეს გაუქრა ძველი ლაზათი...
და რაც მის სულში ადრე ყვაოდა
ის ბრბომ შებღალა წუმპით, ტალახით.

ხანგრძლივი ტანჯვის შედეგად რისი
შენახვა შეძლო ღადარად, ფერფლად?
ქვეყნად მარტოდენ მწვავე ტკივილი,
უსიხარულო, უცრემლო შერჩა!

რაოდენ  მომაკვდინებლად გვიყვარს,
მძაფრი ვნებების სიბრმავით რარიგ
გავანადგურებთ უცილოდ იმას,
რაც არის ჩვენთვის ეგზომ ძვირფასი!


27 ნოემბერი, 2016 წ.



Фёдор Тютчев - О, как убийственно мы любим

О, как убийственно мы любим,
Как в буйной слепоте страстей
Мы то всего вернее губим,
Что сердцу нашему милей!

Давно ль, гордясь своей победой,
Ты говорил: она моя...
Год не прошел – спроси и сведай,
Что уцелело от нея?

Куда ланит девались розы,
Улыбка уст и блеск очей?
Все опалили, выжгли слезы       
Горючей влагою своей.               

Ты помнишь ли, при вашей встрече,
При первой встрече роковой,
Ее волшебный взор, и речи,
И смех младенчески живой?

И что ж теперь? И где все это?
И долговечен ли был сон?
Увы, как северное лето,
Был мимолетным гостем он!

Судьбы ужасным приговором
Твоя любовь для ней была,
И незаслуженным позором
На жизнь ее она легла!

Жизнь отреченья, жизнь страданья!
В ее душевной глубине
Ей оставались вспоминанья...
Но изменили и оне.

И на земле ей дико стало,
Очарование ушло...
Толпа, нахлынув, в грязь втоптала
То, что в душе ее цвело.

И что ж от долгого мученья
Как пепл, сберечь ей удалось?
Боль, злую боль ожесточенья,
Боль без отрады и без слез!

О, как убийственно мы любим,
Как в буйной слепоте страстей
Мы то всего вернее губим,
Что сердцу нашему милей!

Первая половина 1851

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები