ლექსის წერა რომ შემიძლია, ალბათ, მადლია
სიგიჟისზღვარსმიახლებული ჩემი სულისთვის,
რომ ვეღარ ვწერდე, გავხდებოდი ახლა ნამდვილად,
უპატიებელცოდვის კიდევ ერთი ტურისტი.

ჩემი სიჩუმე ზოგს ჰგონია მგონი ადვილი,
თუმცა არ ვყვირი, დაუწყვეტლად ვკარგავ იოგებს,
გდია საღამოს სარეცელზე ბოლო მანდილი
და მზეს ფერი აქვს მოუკბეჩავ კარალიოკის.

შორი-ახლო კი გაზაფხულმა მოინადირა
და თავის ხმაზე აამღერა კიდეც გულები,
ქალი რომ ვიყო, უთავბოლო ბოდვის მაგივრად,
ავდგებოდი და სიკვდილამდე გიერთგულებდი.

მაგრამ, სხვა ელდა დასცემია არგახუნებულ,
დროებითობამობეზრებულ სწრაფვას პოეტთა,
და მეც ყველაფერ ხორციელის ათვალწუნებით,
არსებულს მიღმა გადავწყვიტე გაფართოვება.

ჰოდა, თუ გინდათ არც გჯეროდეთ, მაგრამ ფაქტია,
გაგიჟებიდან ჩემამდეა ახლა ნაბიჯი,
ლექსის წერა რომ შემიძლია მართლა მადლია,
თუ მხოლოდ თავისმოტყუება, ეგ აღარ ვიცი...