ნაწარმოებები



ავტორი: თორნიკე ხურციძე
ჟანრი: თარგმანი
10 ივლისი, 2017


რამდენიმე - სამიჰ კასიმი

მოკვეთილი ტუჩები

მინდოდა მოგესმინათ
ამბავი მკვდარ ბულბულზე,
მინდოდა მომეთხრო ეს ამბავი...
ტუჩები რომ არ მოეკვეთათ!


არ მიყვარხარ

მე არ მიყვარხარ სიკვდილო მაგრამ...
არ მეშინია შენი,
ვიცი, ჩემი ტანია, შენი საწოლი,
და ჩემი სული, საბანი შენი...
ვიცი, რომ შენი ნაპირები,
ვიწროა ჩემთვის...
მე...
არ მიყვარხარ სიკვდილო მაგრამ...
არ მეშინია შენი...


ჯერ კიდევ

ჩემგან ჯერ კიდევ წვეთავს სისხლი, ძველ წინაპართა,
ჯერ კიდევ ხმალი იგინება, ცხენი ჭიხვინებს,
მე კი მიჭირავს მარჯვენაში მზე და მივდივარ,
წყვდიადი უნდა გავანათო, მღერის ჭრილობა...


რომი

რომი დაიწვა საუკუნის წინ,
მაგრამ საბრძოლო კედელს მის მიჯნას
არ დაუკარგავს ქაოსში პულსი,
რომი დაბრუნდა... ნერონ...


ქუხილის ჩიტი

ის შეიძლება მოვიდეს,
მოვიდეს მზით,
მტვრით სახე დაშაშრული,
ის შეიძლება მოვიდეს,
ჩემს ხმაში მშრალი თვითმკვლელობის მერე,
მის მშვენიერებას არ აქვს საზღვარი,
მისი სახელია ჩემს სიმღერებში,
ქუხილის ჩიტო,
უნდა მოხვიდე,
ეს - ესაა ამოვაღწიეთ,
სიკვდილის მწვერვალს...


ყრმა იაკობი

საყვირი პირში,
უფლის სახლზე, არწივს გამგვანებს,
რადგან მათ უკვე გადმოლახეს ჩემი საზღვარი,
და დაარღვიეს კანონი ჩემი...
თორა ამ ქვისგან, ამ თიხისგან,
ამ დანგრეული მიწისგან არის...
ბავშვი ჰკლავს იაკობს,
მოვუზილოთ პატარებს ცომი!
ვინც გადაგაგდოს ღამეულ ჭაში...
უყურებდე და იმას უფრთხოდე...
ღალატის ხრამი გამოთხრილია
ჩემს სავალ გზაზე,
უფლის სიტყვის მოღალატეო...


მის გამო

მის გამო,
დილის გამო!
რომ ვიტანჯებით დღისით და ღამით,
რომ თაობების სევდას ვატარებთ,
და ამ გაკვეთილ ღამეს ვბრწყინდებით!

პურის ნატეხის გამო!
ვატარებთ ჩვენს ლოდს
შემოდგომის ეკლების პირზე,
შიშველ - ტიტვლები და მშიერები,
გადაგვავიწყდა, გაზაფხულზე როგორ ვცხოვრობდით,
გადაგვავიწყდა...
ნაბიჯები არ ბრუნდებიან...


უცხოები

ვტირით... როდესაც სხვები მღერიან
ცას თავს ვაფარებთ,
ერთ დღეს კი ჩვენს ცას დასცინებენ,
რადგანაც სუსტები ვართ,
რადგანაც უცხოები ვართ,
ვტირით, ვლოცულობთ თავს შესაქცევად,
სხვები მღერიან...

ვატარეთ... ჩვენმა სისხლის ჭრილობამ გვატარა,
გვეძახის უხილავი ჰორიზონტი ზურგსუკან,
წავედით ჯგუფ - ჯგუფად,
უპატრონოდ,
საშიმშლოდ სიბნელეში დაკარგულები...
წლიდან წლამდე,
დავრჩით უცხოები
და ვტირით იმ დღეს, როცა სხვები მღერიან...

ორმოც წელიწადს იხეტიალეს სინაიში,
შემდეგ კი სხვები დაბრუნდნენ 
და გადავიხვეწეთ...
იმ დღეს როდესაც დაბრუნდნენ სხვები,
მაგრამ საითკენ?
როდემდე დავრჩებით მოხეტიალენი,
როდემდე დავრჩებით უცხოებად?


ნაგლეჯი

მატლები საფლავს მითხრიან,
დაცემულ ისტორიის ნანგრევებში,
არ დადუმდებიან ეს ლექსები,
და არ მინელდება ეს ცეცხლი,
ვიდრე ეს ქვეყანა არის,
ვიდრე ჩვენ ცოცხლები ვართ,
ფსიქოლოგიურ ფეოდალიზმის საუკუნეში,
დავამსხვრევ სულელურ კერპებს,
და ნაბიჯ - ნაბიჯ ვივლი მზის ბილიკზე,
სახელითა და კეთილი ღმერთის...
სახელითა ადამიანის...

ჯადოქარი და ვულკანი

(ლეგენდა ეძღვნება სამხედრო მმართველობას)

ჯადოქრის ოინები დასრულდა,
ზღვის ბოთლში...
პატარა გოლიათს
ნავისთვის ჩაძირვა უნდა,
თავისუფლებისთვის სიწითლე,
ქაღალდის ქოხში ცხოვრება,
ფესვები, ხეთა გარეშე,
ხეები, ნაყოფის გარეშე,
ადამიანის სიცოცხლეშივე კვდომა!
უნდა რომ...

ამოიფრქვა ვულკანი!
და ცეცხლმა შთანთქა ჯადოქარი,
ბოთლში დაბრუნდა,
ახალი ჯადოქრის გამოსათხოვად,
ჯადოქრისათვის...
რომელიც არ არსებობს!


ნილოსის პატარძალი

მე მესმის მისი... მე მესმის მისი...
გამომშრალ უდაბნოს სიტყვის,
გაუვალ ტყეში,
ხმაურობს, გრუხუნებს, იწვის,
გაიღვიძეთ, თქვენ, მძინარენო...
ავაშენოთ ჯებირები,
მოულოდნელი მიწისძვრისთვის,
მიაყურადეთ... ამ კედლებს,
კვლავ ემუქრება
წყალდიდობის უბედურება...

ვისთვის მოვრთოთ...
ჩემი ძვირფასი ქალწული!
ვის მოვაწონოთ მისი თავი?
ჩემი სოფლის მშვენებაა,
ჩემი ძვირფასი ქალწული!
ჩვენი სილამაზე... ვის გავატანოთ?
საბრალონო,
ჩემი ძვირფასი ვის გავატანო?
წყალდიდობას, ხავსებს, თევზებს თუ ნიჟარებს?
ვკვლავთ და უარვყოფთ, ერთი წლის შემდეგ კი,
კვლავ გვემუქრება
წყალდიდობის საშინელება...
რომლის დღეებში არ განირჩევიან მსხვერპლნი,
საბრალონო...
მშვენიერო ქალწულო, მსხვეპლია ჩემი სოფელიც,
ხოლო მანამდე,
ჩვენ შეგვიძლია ავაგოთ ჯებირები,
მოსალოდნელი წყალდიდობის ასარიდებლად!

სწრაფად... ღვთისა და ადამიანის გულისათვის,
რადგან მე მესმის, მე მესმის მისი:
და მე მყავს... ძვირფასი ქალწული!


الشفة المقصوصة

الشفة المقصوصة
كان في ودي أن أسمعكم
قصة عن عندليب ميت
كان في ودي أن أسمعكم
قصة
!لو لم يقصوا شفتي


أنا لا أُحبُّكَ يا موتُ

أنا لا أُحبُّكَ يا موتُ.. لكنّني لا أخافُكْ
وأدركُ أنَّ سريرَكَ جسمي.. وروحي لحافُكْ
وأدركُ أنّي تضيقُ عليَّ ضفافُكْ
أنا لا أُحبُّكَ يا موتُ
!لكنني لا أخافُكْ


ما زال

روما احترقت قبل قرون
لكنَّ الجدرَ الضارب في أرضهْ
لم يفقد في النكبة معنى نبضه
...روما عادت... يا نَيرون


طائر الرعد

و يكون أن يأتي
يأتي مع الشمس
وجه تشَّوه في غبار مناهج الدرس
و يكون أن يأتي
بعد انتحار القحط في صوتي
شيء ... روائعه بلا حدّ
شيء يسمّى في الأغاني
طائر الرعد
لا بد أن يأتي
فلقد بلغناها
...بلغنا قمة الموت


طفل يعقوب

إلى فمك بالبوق، كالنسر على بيت
الرب، لأنهم قد تجاوزوا عهدي
و تعدوا على شريعتي...التوراة
من هذا الصخر... من الصلصالْ
من هذي الأرض المنكوبه
يا طفلاً يقتُل يعقوبَهْ
!نعجن خبزاً للأطفال
من ترمي في ليلِ الجُبِّ
أُنظر... و احذر
من حفرة غدرٍ تحفرها في دربي
!يا خائنَ عهدِ الربِّ


من أجل

من أجــل
!من أجل صباح
نشقى أياماً و ليالي
نحمل أحزان الأجيالِ
!و نُكوكِبُ هذا الليل جراح

من أجل رغيف !
نحمل صخرتنا في أشواك خريف
نعرى.. نحفى.. و نجوع
ننسى أنّا ما عشنا فصلّ ربيع
ننسى أنّا
!خطواتٌ ليس لهنّ رجوع


غرباء

و بكينا.. يوم غنّى الآخرون
و لجأنا للسماء
يوم أزرى بالسماء الآخرون
و لأنّا ضعفاء
و لأنّا غرباء
نحن نبكي و نصلي
يوم يلهو و يغنّي الآخرون

و حملنا.. جرحنا الدامي حملنا
و إلى أفق وراء الغيب يدعونا.. رحلنا
شرذماتٍ.. من يتامى
و طوينا في ضياعٍ قاتم..عاماً فعاما
و بقينا غرباء
و بكينا يوم غنى الآخرون

سنوات التيهِ في سيناءَ كانت أربعين
ثم عاد الآخرون
و رحلنا.. يوم عاد الآخرون
فإلى أين؟.. و حتامَ سنبقى تائهين
و سنبقى غرباء ؟


اقطاع

يا ديداناً تحفر لي رمسي
في أنقاض التاريخ المنهار
لن تسكت هذي الأشعار
لن تخمد هذي النار
ما دامت هذي الدنيا
ما دمنا نحيا
في عصر الاقطاع النفسي
فسأحمل فأسي
سأشُجُّ حماقات الأوثان
و سأمضي.. قُدماً، قُدماً، في درب الشمسِ
!باسم الله الطيب... باسم الانسان


الساحر والبركان

(أسطورة مهداة إلى الحكم العسكري)

و شَعوذَ الساحر فانطلقْ
من قُمقُمِ البحار...ماردٌ صغير
يريد للزورق...أن يقبّل الغرق
يريد للحريّة الحمراء
أن تقطن في كوخ...من الورق
يريد للجذور أن تحيا بلا شجر
يريد للأشجار أن تحيا بلا ثمر
يريد للإنسان أن يموت في الحياة
...يريد أن

!و انفجر البركان
و التهمت ساحِرَهُ النيران
فعاد للقمقمِ يستجير
بساحرٍ جديد
!بساحرٍ.. ليس له وجود


عروس النيل

!أسمعُهُ.. أسمعُهُ
عبرَ فيافي القحط، في مجاهلِ الأدغال
يهدرُ، يَدْوي، يستشيط
...فاستيقظوا يا أيها النيام
ولْنبتنِ السدود قبل دهمة الزلزال
تنبهوا... بهذه الجدران
!تنزل فينا من جديد نكبة الطوفان

!لمن تُزَيّنونَها... حبيبتي العذراء
لمن تبرّجونها ؟
!أحلى صبايا قريتي... حبيبتي العذراء
حسناؤنا... لمن تُزَفّ ؟
يا ويلكم، حبيبتي لمن تُزَفّ
لِلطّمْيِ، للطحلب، للأسماك، للصّدف ؟
نقتلها، نُحْرَمُها، و بعد عام
تنزل فينا من جديدٍ نكبةُ الطوفان
و يومها لن يشفع القربان
يا ويلكم، أحلى صبايا قريتي قربان
و نحن نستطيع أن نبتنيَ السدود
!من قبل أن يداهمنا الطوفان

بَدارِ... باسم الله و الانسان
:فانني أسمعُهُ.. أسمعُهُ
!و لي أنا.., حبيبتي العذراء

سميح قاسم

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები