მზე თვალს მიმძიმებს,
სახეს მიწვავს,
მიფუჭებს იერს,
ასე თვალები დამიშრება როგორც ჭაობი,
როგორც გამხმარი წყლის კვალი ვადის,
გამდევს კისერზე ძარღვები სქელი,
როგორაც ცხენი იფარფლებს ფაფარს,
ისე მაყრია მკვდარი ღერები,
ხელს თუ გამოვკრავ
ან გადავუსვამ, როგორც ლითონს
შუშას შუქგამტარს,
ჩამოცვივდება,
ჯერ კიდევ ფეთქავს სისხლი ჩემი, დაუშრეტელი,

თმებჩაშლილჩაწნულ,
კუდმოგრეხილმორიელებულს, წვრილ - წვრილებს,
ორთავთავ წამეხილებს,
ენებს გველისას,
კეფას რომ გესლავს, ნემსის წვერებით,
ღიღინით ვათრობ, ვაჯადოვებ,
ნაით ვიხორხლავ აჩხრიალებულს,
შხამს მათარაში ვწურავ წვენივით,
ნაჭრებით ვიკრავ,

ვიდრე ქარი გაანიავებს...

ხმელ ორკუზს შორის ფეხმორთხმული,
ორმთაშორისი, გორაკებშორის,
როგორც ნადირი მომწყვდეული მონადირეთა
ალყაში, ისე დავქანაობ, კუთხეს ვაწყდები,
სიკვდილის სუნი ნანაობს მაღლა,
აშმორებული,
ტახტრევანივით დავადგი ტყავი,
გამოხშირული,
გავძახებ: ჰუდუ,
ოთხზეშემდგარს, ქუსლს გავკრავ ფერდზე,
შეტორტმანდება, გაზნექილი, მზენაკრავ კანით,
გადავკრავ კიდევ კისერზე მათრახს,
რომ შევუმაგრო სამომავლოდ,
ჭიდაობისთვის,
ბედუინებთან დავაჭიდო სხვა ჯიშის აქლემთ,
ფული დავცინცლო,
მოვზიდავ ჩემკენ, მარდადმავალს,
გავერანებულს,
გადატყავებულ მუხლს დავუნერწყვავ,
სადაცაა გაიძროს ტანზე,
მხოლოდღა სუნთქვა ჩაიბრუნოს,
აიწყვეტს უმალ,
ამ ქვიშანაცადს, უტყუარ გზამკვლევს,
დღეებს მივანდობ,
შევისისხლხორცებ,
შორით ყაჩაღთა თვალსამიზნეში,
ავირეკლებით, როგორც მირაჟი,
ან ღამეული ზღაპრის კოშმარი,
ავი სიზმარი,
ჩვენ კენტავრს ვგავართ,

თვალები, წყალი მიწიანი, გადაზელილი,
პირი, ძაბრისებრ, დანერწყვილი, ნამშერჩენილი,
კბილები, მომცრო დანები, მჭრელი,
ღეჭავენ ლაგამს თავდასახსნელად,
კისერი, სვეტი ჰამურაბის, ლურსმნით ნაკაწრი,
მუხლი, ფოლადი, ბრძოლაგამძლე, ომგადახდილი,
ფეხები, ბოთლი დაბზარული, ტალახნაგლესი,
ტანი, გაშლილი, მოსაჩრდილი, გრილი ჰამაკი,

უნდა ჩამოვხდე ამ ადგილებში,
აქ არის ჩემი ნეტარი თვალი,
თავშესაფარი...