ნაწარმოებები



ავტორი: ჯანა
ჟანრი: თარგმანი
8 ივლისი, 2017


უილიამ შექსპირი - 1-ლი სონეტი

მშვენიერება მშვენიერს შობს თავის მემკვიდრედ,
ჟამი ვერ ხელყოფს ვარდის სურნელს და ფერგადასულს
ხსოვნას უნახავს ნორჩი ლერწი, სულდგმულობს ვიდრე,
მაშინ ხომ ჭკნობა ვერას აკლებს დროით დაღდასმულს?!

დამონებიხარ სილამაზეს, თან რომ ატარო,
თვალთა სხივს, ცეცხლის გამონაშუქ ძალას აპკურებ,
ნაყოფიერო, მსხმოირე ვაზის სადარო,
ცოცხალ ნიადაგს ასე როგორ აუდაბურებ?!

ჩვენი  სამყაროს ხარ ძვირფასი თავსამკაული.
დე, გაზაფხულის საიდუმლო დარჩეს უთქმელი,
მაგრამ რაცა გაქვს საგანგებოდ გადამალული,
ნაყოფი, ღვთისგან ბოძებული და ხელთუქმნელი,
სილამაზეა...  ნუ დაუთმობ სამარის ღიობს!
მიეც ქვეყანას, რომ სიცოცხლედ ამოაფრქვიოს.

SONNET 1
From fairest creatures we desire increase,
That thereby beauty's rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory:
But thou contracted to thine own bright eyes,
Feed'st thy light's flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,
Thy self thy foe, to thy sweet self too cruel:
Thou that art now the world's fresh ornament,
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content,
And, tender churl, mak'st waste in niggarding:
Pity the world, or else this glutton be,


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები