ნაწარმოებები



ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
9 ივლისი, 2017


George Gordon Byron - Pignus Amoris

ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სიყვარულის საწინდარი

თითქოს უცვლელი განაწესი იყოსო ზეცის -
ბედნიერებით სამუდამოდ ვერ დატკბებიან;
ცხოვრების ძღვენი, საჩუქარი უძვირფასესი,
ჩემთვის წარსულის გარდასული სურათებია.

ეს სახსოვარიც ამიტომაც დღემდე შემომრჩა,
მეძვირფასება ერთიასად უბრალო ნივთი,
რადგან მახსენებს სიყმაწვილის ერთგულ მეგობარს,
ვისაც ვუყვარდი მარტოოდენ ჩემი თავისთვის.

მიყვება იმას, ქვეყნად რისიც ცოტაა მთქმელი,
რასაც სხვებისგან განსხვავებით არ ვთვლი საძრახად,
გულის ფიცარზე ჩამეწერა თვისი სიქველით,
აი, ასეთი ძმადნაფიცი ოდესღაც მყავდა!

თუმცა გარდახდა დამქანცველი მრავალი წელი,
წელთა კვალდაკვალ გაიზარდა საჩუქრის ფასი,
ხსოვნის თვალები მებინდება მბრწყინავი ცრემლით,
როცა მეგობრის მახსენდება გრძნობა ხალასი.

უგულო ჟამი, შესაძლოა, დაიწყებს ქირქილს,
ან გაიოცებს, თუ ეს გრძნობა საიდან გაჩნდა,
ფუჭად დაშვრება ჩვენი ლანძღვით ყოველი ბრიყვი,
ორივე წრფელი ვიყავით და თან ახალგაზრდა.

ახალგაზრდობა ერთადერთი ხანაა, როცა,
სიამოვნება არ შეირევს მდარე მინარევს;
როს სიგიჟმაჟე არ ითვლება უმძიმეს ცოდვად,
უმანკოება გაიკარებს გვერდით სიამეს.

დაე აბუჩად ამიგდოს და დამიწყოს კიცხვა,
მგრძნობიარობას საზოგადოდ ვინც იგდებს მასხრად,
არ დაიწყებენ ისეთები ქირქილს, განკითხვას
და გამიგებენ, განუცდიათ რომელთაც მსგავსად.

მაშ, კვლავ ვატარებ მეგობრისგან მოძღვნილ საწინდარს,
გავუფრთხილდები სიკვდილამდე თვალის ჩინივით,
მარადიული მეგობრობის წარუვალ ნიშნად,
უძვირფასესი რადგან ერთ დროს მე ვიყავ მისთვის.

9 ივლისი, 2017 წ.


Pignus Amoris - სიყვარულის საწინდარი (ლათ.)



George Gordon Byron - Pignus Amoris

As by the fix’d decrees of Heaven,
’Tis vain to hope that Joy can last;
The dearest boon that Life has given,
To me is—visions of the past.

For these this toy of blushing hue
  I prize with zeal before unknown,
It tells me of a Friend I knew,
  Who loved me for myself alone.

It tells me what how few can say
  Though all the social tie commend;
Recorded in my heart ’twill lay,
  It tells me mine was once a Friend.

Through many a weary day gone by,
  With time the gift is dearer grown;
And still I view in Memory’s eye
  That teardrop sparkle through my own.

And heartless Age perhaps will smile,
  Or wonder whence those feelings sprung;
Yet let not sterner souls revile,
  For Both were open, Both were young.

And Youth is sure the only time,
  When Pleasure blends no base alloy;
When Life is blest without a crime,
  And Innocence resides with Joy.

Let those reprove my feeble Soul,
  Who laugh to scorn Affection’s name;
While these impose a harsh controul,
  All will forgive who feel the same.

Then still I wear my simple toy,
  With pious care from wreck I’ll save it;
And this will form a dear employ
  For dear I was to him who gave it.

1806.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები