ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
18 ივლისი, 2017


George Gordon Byron - Stanzas For Music, There's Not a Joy the World Can Give

ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სამყარო ვეღარ მოგვცემს მაგიერს წაგვრილ ლხენის


О Lachrymarum fons, tenero sacros
                Ducentium ortus ex animo: quater
                Felix! in imo qui scatentem
                Pectore te, pia Nympha, sensit.
                        (Gray, Poemata.) *

სამყარო ვეღარ მოგვცემს მაგიერს წაგვრილ ლხენის,
უწინდელ ზრახვის ალი ცხრება ჩამქრალი გზნებით;
განა მარტოდენ ღაწვებს ჭკნობა ეტყობათ მყისვე,
გაიცრიცება გულიც, ვიდრე გაივლის სიყრმე.

დასტრიალებენ  სულნი ბედნიერების ნამსხვრევთ,
ელტვიან მეჩეჩს ბრალის, ან ზღვას ვნებებით სავსეს;
ქრება მაგნიტიც გეზის, ან მიანიშნებს ნაპირს,
ვერ მიაღწევენ სადაც მათი მთრთოლვარე აფრით.   

დააზრობს სულებს შემდეგ სიკვდილის მკაცრი სუსხი,
ვეღარ ნატრობენ რამეს, ვერც გრძნობენ სხვათა წუხილს;
შეგვეყინება თვალზე  მდუღარე ცრემლის ღვარი,
ნაპერწკლიანი მზერა გვეცვლება გამყინვარით.

თუნდ თქვას მახვილი სიტყვა ვიღაცამ საღამოხანს,
ვერ გვცემს უწინდელ ნუგეშს და ვერც სიმშვიდე მოაქვს -
სუროს ფოთოლნარს მოჰგავს ასწვრივ დანგრეულ კედლის,
მაღლა ხასხასა მწვანეს, ძირს კი ყომრალს და ცრეცილს.

მსურს ძველებურად ვგრძნობდე, ვიყო, როგორიც ვიყავ,
გამოვიტირო ნამყო, როგორც ვტიროდი წინათ;
ვით გვეჩვენება ტკბილად უდაბნოს  მლაშე ღელეც,
გაფლანგულ წლების გამო თვალები ამიცრემლდეს!

18 ივლისი, 2017 წ.


* „ოჰ, ცრემლების წყაროვ, ორასგზის აღმოსულო სათუთი სულიდან;
ოთხგზის ბედნიერია, ვინც  ღრმად გიგრძნო, წმინდაო ნიმფავ“.
    გრეი. პოემა (ლათ.)



George Gordon Byron - Stanzas For Music, There's Not a Joy the World Can Give

О Lachrymarum fons, tenero sacros
                Ducentium ortus ex animo: quater
                Felix! in imo qui scatentem
                Pectore te, pia Nympha, sensit.
                        (Gray, Poemata.)

There's not a joy the world can give like that it takes away
When the glow of early thought declines in feeling's dull decay;
'Tis not on youth's smooth cheek the blush alone, which fades so fast,
But the tender bloom of heart is gone, ere youth itself be past.

Then the few whose spirits float above the wreck of happiness
Are driven o'er the shoals of guilt, or ocean of excess:
The magnet of their course is gone, or only points in vain
The shore to which their shivered sail shall never stretch again.

Then the mortal coldness of the soul like death itself comes down;
It cannot feel for others' woes, it dare not dream its own;
That heavy chill has frozen o'er the fountain of our tears,
And though the eye may sparkle still, 'tis where the ice appears.

Though wit may flash from fluent lips, and mirth distract the breast,
Through midnight hours that yield no more their former hope of rest,
'Tis but as ivy-leaves around the ruined turret wreath -
All green and wildly fresh without, but worn and grey beneath.

Oh, could I feel as I have felt, or be what I have been,
Or weep as I could once have wept, o'er many a vanished scene;
As springs in deserts found seem sweet, all brackish though they be,
So, midst the withered waste of life, those tears would flow to me.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები