ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
26 ივლისი, 2017


George Gordon Byron - Epitaph to a Dog

ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ეპიტაფია ძაღლს

აქ დამარხულია მისი ნეშტი,
რომელსაც ბუნებამ დაანათლა სილამაზე, გარეშე პატივმოყვარეობის,
ძლიერება, გარეშე უტიფრობის,
გამბედაობა, გარეშე მძვინვარების
და ადამიანის ყველა სათნოება, მისთვის დამახასიათებელი ყოველი ნაკლის გამოკლებით.

ეს ქება, რომელიც უაზრო პირმოთნეობა იქნებოდა,
თუ ადამიანის ძეგლზე ამოიტვიფრებოდა, მხოლოდ ჯეროვანი პატივისცემაა „ბოცმანის“ ხსოვნის, ძაღლისა, რომელიც დაიბადა ნიუფაუნდლენდში, 1803 წლის მაისში და მოკვდა ნიუსტედის სააბატოში 1808 წლის 18 ნოემბერს.




როცა ამაყი ძე კაცისა გარდაიცვლება,
ვისაც არ ჰქონდა წარმოშობის გარდა ღირსება,
მას მოქანდაკის ხელოვნება ტანჯულ იერის
დიდ პიროვნებად წარმოაჩენს ბარელიეფით.
როგორი იყო სიცოცხლეში, არ გვითხრობს ძეგლი,
როგორი უნდა ყოფილიყო, გვამცნობს წარწერით.
ხოლო ერთგული მეგობარი, საბრალო ძაღლი,
ჩვენი პირველი დამხვდომი და გუშაგი სახლის,
ემსახურება ალალ გულით რომელიც პატრონს,
მისი გულისთვის შრომობს, იბრძვის, სულდგმულობს მარტო
და უყოყმანოდ თავს გაწირავს მისთვის მაშინვე -
ვერ დაუმკვიდრებს სასუფეველს თავის სამშვინველს;
მაშინ, როდესაც იმედოვნებს კაცი - ეს მღილი,
რომ შეენდობა -  ზეცის ოდენ ის არის ღირსი!

ადამიანო! მცირე ჟამის უძლურო მდგმურო,
მონობისაგან ბეჩავო ან  ძალით უგნურო -
ვინც  კარგად გიცნობს, გეკიდება  ყოველი ზიზღით,
გაცოცხლებული მტვრის  გროვა ხარ,  რაღაცა მიზნით!
გიყვარს ავხორცად, მეგობრობაც  იცი ანგარი,
პირფერო ენით და მზაკვარო გულის ზრახვანით!
გვარიშვილობით თავმომწონევ და ზნით მახინჯო,
მონათესავე ყოველ  ცხოველს ძალუძს გარცხვინოს!
შენც, შემთხვევითო დამნახავო უბრალო ურნის,
არ შეიცხადო, ამ სამარხს თუ გვერდით ჩაუვლი! 
ეს ძეგლი დავდგი მოსაგონრად მეგობრის ნეშტის,
მისებრ ერთგული არ მყოლია შემდგომში მეტი!


26 ივლისი, 2017 წ.



George Gordon Byron - Epitaph to a Dog

Near this Spot
are deposited the Remains of one
who possessed Beauty without Vanity,
Strength without Insolence,
Courage without Ferocity,
and all the virtues of Man without his Vices.

This praise, which would be unmeaning Flattery
if inscribed over human Ashes,
is but a just tribute to the Memory of
Boatswain, a Dog
who was born in Newfoundland May 1803
and died at Newstead Nov. 18th, 1808



When some proud Son of Man returns to Earth,
Unknown to Glory, but upheld by Birth,
The sculptor’s art exhausts the pomp of woe,
And storied urns record who rests below.
When all is done, upon the Tomb is seen,
Not what he was, but what he should have been.
But the poor Dog, in life the firmest friend,
The first to welcome, foremost to defend,
Whose honest heart is still his Master’s own,
Who labours, fights, lives, breathes for him alone,
Unhonoured falls, unnoticed all his worth,
Denied in heaven the Soul he held on earth –
While man, vain insect! hopes to be forgiven,
And claims himself a sole exclusive heaven.

Oh man! thou feeble tenant of an hour,
Debased by slavery, or corrupt by power –
Who knows thee well, must quit thee with disgust,
Degraded mass of animated dust!
Thy love is lust, thy friendship all a cheat,
Thy tongue hypocrisy, thy heart deceit!
By nature vile, ennobled but by name,
Each kindred brute might bid thee blush for shame.
Ye, who behold perchance this simple urn,
Pass on – it honours none you wish to mourn.
To mark a friend’s remains these stones arise;
I never knew but one -- and here he lies.

1808

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები