ნაწარმოებები



ავტორი: ცისკაძე ოთარი
ჟანრი: თარგმანი
3 აგვისტო, 2017


George Gordon Byron - Sonnet to Genevra (II)

ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სონეტი  ჯენევრას (II)

ფერი მიხდიათ ღაწვებს ფიქრით და არა ნაღვლით,
ისე ამშვენებთ, თუკი ძალუძს უცაბედ ლხენას
და სიქათქათე შენს თეთრ ვარდებს შეეფაკლებათ,   
აგრიდებოდა, ვისურვებდი, ამგვარი ნაკლი.

და ნუ მაბრმავებ ულურჯესი თვალთა ციალით!
მათი შეხედვით მკაცრი მზერა მიწყლიანდება,
დედის სისუსტე მომერევა - ცრემლების დენა,
ნაზი, ვით ბოლო წვეთებია რკალთან ცისსარტყლის.

როცა ეგ გრძელი წამწამები იხრება დაბლა,
მელანქოლიის ნაზი სული აელვარდება,
თითქოს ეშვება სერაფიმი ციდან ნარნარად,

დაუტანჯველი, თუმც ტანჯულნი რომ ებრალება;
დიდებულებას ერთდროულად სიამეც ახლავს,
მეტად გცემ თაყვანს, აღარ ძალმიძს  ტრფობა ნაკლებად!

3 აგვისტო, 2017 წ.


George Gordon Byron - Sonnet to Genevra  (II)

Thy cheek is pale with thought, but not from woe,
And yet so lovely, that if Mirth could flush
Its rose of whiteness with the brightest blush,
My heart would wish away that ruder glow:

And dazzle not thy deep-blue eyes—but, oh!
While gazing on them sterner eyes will gush,
And into mine my mother’s weakness rush,
Soft as the last drops round Heaven’s airy bow.

For, though thy long dark lashes low depending,
The soul of melancholy Gentleness
Gleams like a Seraph from the sky descending,

Above all pain, yet pitying all distress;
At once such majesty with sweetness blending,
I worship more, but cannot love thee less.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები