ნაწარმოებები



ავტორი: რენუარი
ჟანრი: თარგმანი
2 ნოემბერი, 2017


ასე გავძაღლდი (მაიაკოვსკი)

ეს უკვე სავსებით გაუსაძლისია!
მთლიანად, ასე ვთქვათ, დახრული დარდებით,
თქვენსავით კი არა,
მელოტი მთოვარის სახეს რომ ეხვევა,
მე იმ ქოფაკივით -
ვბრაზდები.

ნერვების ბრალია...
გამოვალ,
გავივლი.
ქუჩაშიც არაფერი! იგივე განწყობა!
ვიღაცამ  შემიყვირა, ნაცნობმა - სალამივით,
ვლამობ და -
ადამიანურად
პასუხი ვეღარ გამიცია.

რა უმსგავსობაა!
მძინავს თუ რა არის?
სახეს ვისინჯავ  და -
იგივე! 
ჩემში -
არ არის ცვლილება!  ტუჩი მოვისინჯე
და ტუჩის ქვემოდან -
ეშვი!

ხელი მივიფარე, ვითომ ცხვირს ვიხოცავ,
ავჩქარდი!  ნაბიჯი  ორ ნაბიჯს უდრის!
ფრთხილად  ავუქციე გვერდი პოლიციას,
და უცებ განწირული: გუშაგო!
კუდი!

მოვსინჯე. გავქვავდი!
პიჯაკის ქვემოდან,
რომ არც შემინიშნავს  სირბილში - მრუდი,
ის -
ეშვზე უარესი,
გამოჩრილიყო და,
დამთრევდა ვეება, ძაღლური კუდი!

რაღა ვქნა?
ყვირილზე ბრბომ იწყო მატება,
მარცხენას მარჯვენა,
წინას კი  უკანა -
მოჰყვა და  მოეჯარა,
პირჯვარს რომ იწერდა,
ეშმაკს რომ  ახსენებდა -
გათელეს ბებრუხანა.

და როცა ამეშალა ცოცხივით ულვაში,
ბრბო შემომესია 
მზირალი  ავად.
დავდექი შუაში  ოთხზე და
ავყეფდი:
ავ! ავ!

1915



Вот так я сделался собакой


Ну, это совершенно невыносимо!
Весь как есть искусан злобой.
Злюсь не так, как могли бы вы:
как собака лицо луны гололобой —
взял бы
и все обвыл.

Нервы, должно быть...
Выйду,
погуляю.
И на улице не успокоился ни на ком я.
Какая-то прокричала про добрый вечер.
Надо ответить:
она — знакомая.
Хочу.
Чувствую —
не могу по-человечьи.

Что это за безобразие!
Сплю я, что ли?
Ощупал себя:
такой же, как был,
лицо такое же, к какому привык.
Тронул губу,
а у меня из-под губы —
клык.

Скорее закрыл лицо, как будто сморкаюсь.
Бросился к дому, шаги удвоив.
Бережно огибаю полицейский пост,
вдруг оглушительное:
«Городовой!
Хвост!»

Провел рукой и — остолбенел!
Этого-то,
всяких клыков почище,
я и не заметил в бешеном скаче:
у меня из-под пиджака
развеерился хвостище
и вьется сзади,
большой, собачий.

Что теперь?
Один заорал, толпу растя.
Второму прибавился третий, четвертый.
Смяли старушонку.
Она, крестясь, что-то кричала про черта.

И когда, ощетинив в лицо усища-веники,
толпа навалилась,
огромная,
злая,
я, стал на четвереньки
и залаял:
Гав! гав! гав!

1915


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები