ნაწარმოებები



ავტორი: ქეთიკა
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
8 ნოემბერი, 2017


თამაში

მე ის ადამიანი ვარ, რომელსაც შეუძლია ყველანაირი უსარგებლო რამ ისწავლოს - ისე ყოველი შემთხვევისთვის.
მუდმივი სიახლეების ძიება და ყველგან ძალების მოსინჯვა ხასიათში მაქვს გადასული - როგორც იტყვიან.
დედაჩემს რომ კითხოთ - ჩემი მოსაწონი სამსახური არ არსებოს.
ბიცოლაჩემი იძახის იმდენს ეძებს, ერთ დღესაც კარზე კაკუნით მოგვიწევს მასთან სამსახურში მისვლაო.
ერთიც და მეორეც მართალია - სადღაც.
ძებნას რაც შეეხება ელიოზისა არ იყოს, მართლაც ვეძებ რაღაცას. რას? – „ნატვრის თვალს“ (ეს ნახევრად სმართლენარევი ხუმრობით).
ამ ძიება-ძიებით ბევრ საინტერესო ამბავს გადავაწყდი. ბევრი კომპანია გავიცანი - ესეც ერთგვარი გამოცდილებაა.
გამოცდილება კი თავდაჯერებულობაა.
ფოთოლცვენისა და ყვავილობისა არ იყოს, მეც სეზონურად ვიცი ხოლმე სამსახურის თუ სიახლეებს ძიება.
ერთ ასეთ საძიებო პერიოდში, გადავაწყდი ორკვირიან უფასო ბიზნეს ტრენინგს. რაღა დაგიმალოთ და გამიხარდა. რა თქმა უნდა მაშინვე გავიარე რეგისტრაცია. მალევე დამირეკეს და დამიბარეს. კონკრეტული ადამიანის სახელი და გვარი ჩამაწერინეს რომ მასთან მივსულიყავი. - ეს ვერ მენიშნა კარგად.
მეორე დილას მე - „ქვეყანას მოდებულმა“ ადამიანმა შეხვედრაზე მისვლა დავაგვიანე. სინდისი ერთადერთი რამაა რაც დიდი დოზით და თავზესაყრელად მაქვს. ამიტომ, რადგან მაგვიანდებოდა ბოდიშის მოხდით დავრეკე და შეხვედრა 10 წუთით გადავდე. ბოლოს როგორც იქნა მივაღწიე დანიშნულების ადგილამდე.
შევედი და უფ... დამცხა. სწრაფად ვიარე, თან ვღელავდი. მისაღებში ვიკითხე ის ადამიანი ვინც დამიბარა. დაელოდეთო მითხრეს. ჩამოვჯექი, ქურთუკი გავიხადე და მიმოვიხედე.
დავმშვიდდი კიდეც და სიტუაცია შევაფასე. ბევრი გაყიდვების კონსულტანტი და ბევრიც „კლიენტი“. ეჭვის აღებას რა უნდოდა, ყველაფერი ისედაც ცხადი იყო.
ხანდახან ლოდინიც კარგია. დავმშვიდდი, აღარც მცხელოდა და სათანადოდ გარკვეულიც ვიყავი. უკვე ვიცოდი - სხვაგან მოვხვდი. ეს ის შემთხვევა იყო, როცა თავიდანვე ვიცოდი, ყველაფერზე რომ უარს ვიტყოდი.
გასაუბრებაზე გასაგებად ამიხსნეს ყველაფერი, როგორ ვისწავლიდი ორი კვირის განმავლობაში ბირჟაზე თამაშს. პირობა მარტივი იყო, თუ ვერ ვისწავლიდი ან არ მომეწონებოდა შევეშვებოდი.
მახსოვს პირველად საფონდო ბირჟის შესახებ რომ გავიგე პატარა ვიყავი, 17 წლის, პირველკურსელი. მაშინ მივიჩნიე რომ ეგ ისეთი სფერო იყო, რომელზე მოღვაწეობაც „ჩვეულებრივ მოკვლავებს“ არ შეეძლოთ. იმ გასუბრებაზე კი ისე ამიხსნეს ყველაფერი, მარტო „არაჩვეულებრივი მოკვდავი“ კი არა ვარსკვლავების პირდაპირ ციდან მომწყვეტიც კი გავხდებოდი.
ერთი გაფიქრება გავიფიქრე, ვივლი ეს ორი კვირა ჩემი რა მიდისთქო, მაგრამ რაღაც სხვა ვირიანტის მქონდა და ასე „ღობე-ყორეს“ მოდებაც დამეზარა. უარი ვუთხარი და თან ავუხსენი არაა ჩემი ინტერესის სფეროთქო. მოვიტყუე, უსარგებლო რაღაცეების სწავლა „ისე ყოველი შემთხვევისთვის, როდის სად რა გამომადგება ვინ იცის“ სწორედ რომ ჩემი ინტერესის სფეროა.
მოკედ, არ მიშვებდნენ, მაგრამ მაინც წამოვედი იქიდან.
მერე გავიდა დრო და „რაღაცის“ ძიების ახალ ეტაპზე ახალ ტრენინგს გადავაწყდი, უფასოს და თან ბიზნესის, თან ორკვირიანს. ამ უკანასკნელმა კი გამიჩინა ეჭვი რომ იმ ბირჟაზე მოღვაწე-მოთამაშე კომპანიის მსგავს კომპანიას შევეყარე ისევ. მაინც დავრეგისტრირდი. დამირეკეს, დამიბარეს, კონკრეტული პიროვნება იკითხეო. ეს უკვე მტკიცებულება იყო, რის გამოც გასაუბრებაზე მისვლა დამეზარა. ესემესი მივწერე არ მოვალთქო. მეჩხუბნენ, დამადანაშაულეს, იმ სინდისსზე „შემაგდეს“, რომელიც დიდი რაოდენობით მაქვს. ლამის შეძლეს და დამიყოლიეს. კინაღამ ვუთხარი, ოღონდ თქვენ ნუ ინერვიულებთ და მოვალთქო. სწორედ მაშინ იყო „ზოგი ჭირი მარგებელიასავით“, რომ მომივიდა, ფეხსაცმელი მიჭერდა და მისვლა ძალიან დამეზარა. ბოლოს საყვედურებით დახუნძლული დავეხსენი, როგორც იქნა.
გავიდა დრო და შემდეგ „რაღაცის ძიების“ ეტაპზე, ქე რომ არ მეკადრებოდა, მარა სიტუაცია რომ თხოულობდა - რამფერაც ბაბუაჩემი მეტყოდა. ერთი ურთულესი და ოთხ-ეტაპიანი გასაუბრების შემდეგ - მუშნი ზარანდიასი არ იყოს ისეთ სამსახურს როგორიცაა - „ჯამაგირი კი არ უნდა ეყოს კაცს, კაცი უნდა ეყოს ჯამაგირსო“ დავთანხმდი.
მომსახურების სფეროში მუშაობა, ხალხთან ახლოს ყოფნის ყველაზე კარგი საშუალებაა. თან თუ საბანკო მომსახურებაზეა საუბარი, საგულისხმოა რომ ბევრი საინტერესო პერსონაჟის გაცნობაა შესაძლებელი.
ერთ დღეს ბანკში შემოვიდა ახალგაზრდა 40 წლამდე მამაკაცი, გაოცებული აცეცებდა თვალებს, დაბნეული იყო, არ იცოდა რა უნდა ექნა. წამოვდექი, შევეგებე, გავუღიმე. ამხელა ქალს, 9 სანტიმეტრიან ქუსლზე ფეხსაცმელი მეცვა და უხერხულად რომ არ ჩავარდნილიყო, რადგან ჩემზე საკმაოდ დაბალი იყო, მუხლებშიც მოვიხარე, ბეჭებშიც, წელშიც, მივუახლოვდი და ვკითხე - რით დაგეხმაროთ. არც კი შემოუხედავს, არც გაღიმება შეუმჩნევია. კომპანიის სახელი მითხრა, თანხა უნდა შევიტანოო. არანაირი რეკვიზოტი არ ჰქონდა თან. ვერ ვიპოვეთ კომპანია, გულწრფელად შევწუხდი, ვერ გეხმარებითთქო. მერე სადღაც დარეკა და გაარკვია, როგორ უნდა შეეტანა ფული. მივედით ერთად სწრაფი გადახდის აპარატთან და მოვძებნეთ „ბირჟები“. უნდა ვაღიარო არ ვიცოდი. ბევრი ვისწავლე, ბევრი საკვალიფიკაციო გამოცდა ჩავაბარე, მაგრამ ეს ბირჟები პირველად გავიგე. გამოჩნდა სიახლე და მეც დავინტერესდი რა იქნებოდა. დავაჭირე „ბირჟებს“ და სიხარულის შეძახილი გავიგონე, - ეგ არისო. ტელეფონიდან ვიღაც აბონენტის ნომერს კარნახობდა. გამოჩნდა სახელი და გვარი, რომელიც რატომღაც ფსევდონიმად მივიჩნიე. კაცმა, ტელეფონი ერთ ჯიბეში ჩაიდო, მეორე ჯიბიდან კი ბღუჯად ფული ამოიღო. „თანხის შეტანას“ დასჭირა და ის იყო ორასლარიანი კუპიურა დაუმიზნა ქაღალდის ფულის ჩასაყლაპ ჭრილს რომ წამოვიძახე: - სისულელეა. - და ორასლარიანი ხრიალით ჩაყლაპა აპარატმა. - ეხ, დამაგვიანდათქო გავიფიქრე. მაგ გაფიქრებამდე უკვე წარმოდგენილი მქონდა, რა წვალებით ნაშოვნი ფული ეკავა მუჭში. მწერლობა აკვიატებულ ჩემს უსაღვრო ფანტაზია, ვარიანტებად ჰქონდა დალაგებული ყველა შესაძლო სიტუაცია, თითქოს დავინახე კიდეც. ამ დროს კი მომესმა.
- რა არის სისულელე?
- ეგ კომპანიები იტყუებიან, ნუ ენდობით.
- არ იტყუებიან, ნებისმიერ დროს შემიძლია ფულის უკან გამოტანა. - მითხრა მან, მე კი გავიფიქრე, - ხოდა გამოიტანე სანამ დროა. ისე, იმანაც დამაინტერესა კომპანიის ანგარიშიდან ფულს უკან როგორ გამოიტანდა. მისი ცალყბა ღიმილი ჩემგან პასუხს ითხოვდა. მე კი მისი კბილებნაკლული პირის დანახვაზე ვფიქრობდი - სად ყრი მაგ ფულს წადი კბილები გაიკეთე. - რა ცუდია ფიქრების გაკონტროლება რომ არ შეგვიძლია. რა ჩემი საქმე იყო ის რას სად გადაყრიდა. ვინანე ჩემი სიტყვები არ უნდა ჩავრეულიყავი, მაგრამ გვიანი იყო.
- წარმატებებს გისურვებთ. - ვუთხარი და გავეცალე. შორიდან ვხედავდი როგორ ჩარიცხა ფული სრულად და წავიდა. ერთი კი ამოვისუნთქე შვებით, მაგრამ ჯერ სად ვიყავი. ის კაცი მალევე მობრუნდა. მოვიდა ჩემთან და მითხრა.
- მე იმ ბიჭს ვუთხარი თქვენი სიტყვები და ასე მითხრა ეგ გოგო დამალაპარაკეო.
- ღმერთო ჩემო, რატომ უთხარით?
- იცით რამდენი ბრძოლა მქონდა სანამ ფულს შევიტანდი, ბოლო თქვენ იყავით.
- მე გისურვებთ რომ გაგიმართლოთ.
- რა არ მოგწონთ?
- იტყუებიან.
- რანაირად იტყუებიან, როცა გრაფიკებს მე თვითონ ვხედავ.
- ეგ ძალიან ბევრ ცოდნას და გათვლას საჭიროებს.
- როცა ყველაფერი იცი და აკვირდები ადვილია.
- ეგ იცით როგორი საქმეა? 1000 -დან 2-ს რომ უმართლებს მხოლოდ.
- ვიცი, მთავარია უნდა კარგად დააკვირდე.
- ძალიან კარგი. წარმატებებს გისურვებთ. - გავუმეორე, მაგრამ ვეღარ მოვიშორე. მაინც თავისას იმეორებდა და იცავდა თავის პარტნიორ კომპანის. მე კი ძალიან ვნანობდი ხმის ამოღებას, გრძელი ენა მაქვს თქო ვბრაზობდი საკუთარ თავზე.
- საიდან მოხვდით მანდ?
- ინტერნეტით.
- ჩასული იყავით თბილისში სასწავლებლად?
- არა აქედან ვისწავლე, სკაიპით.
- რავიცი, ღმერთმა ხელი მოგიმართოთ.
- გამოვა.
არ მიდიოდა, ძლივს მოახერხა წასვლა. ისეთი ზეგავლენის ქვეშ იყო მასთან საუბარს აზრი არ ჰქონდა.
ბავშვობაში ვთამაშობდით ხოლმე თამაშ „მონოპოლიას“. ახლაც შემოვიდა ეგ თამაში და ქართული ვერსიებიც ბლომად აქვს. ვერ ვიტყვი რომ „რევოლუციამდელი ბავშვი გონებაჩლუნგი იყო“. ადრეც ჰქონდათ სათამაშოები და ახლაც.
ეს კომპანიებიც თამაშ „მონოპოლიასავით“ „საფონდო ბირჟებზე“ თამაშობენ.
ახლა ყველა კომპანია, რომლებიც გამდიდრების მარტივ გზებს გვთავაზობენ, მგონია „ცუდი ძიები“ არიან და თამაშ „მონოპოლიას“ რეალურ სამყაროში თამაშობენ. ქმნიან ბირჟებს, კომპანიებს, მერე მათ აქციებს ყიდიან და ასე შემდეგ...
ხო, ყველაზე მთავარი - ის კომპანია, რომელსაც პირველად გავეცანი, იმ ადგილზე აღარ დამხვდა, ვებ-გვერდზე კი საკონტაქტო ინფორმაცია არ აქვთ მითითებული...
ბანკი ისეთი ვერსად გაექცევი და აუცილებლად დაბრუნდები. ალბათ ის კაციც დაბრუნდება და მეტყვის ჩვენ ორს შორის რომელი ვიყავთ მართალი. ჩემი დიდი სურვილია ვცდებოდე.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები