ნაწარმოებები



ავტორი: თორნიკე ხურციძე
ჟანრი: თარგმანი
26 ნოემბერი, 2017


ალი აჰმად საყიდ ისბირ (ადონისი)

პირველად თქმული

ახლა, შეგვიძლია, ვიკითხოთ როგორ გადავრჩით,
ახლა, შეგვიძლია, ვისაუბროთ დასაბრუნებელ გზაზე,
და ვთქვათ: სანაპიროები გაუკაცრიელდა,
ხოლო აფრები, დახეული ამბებია.
ახლა, შეგვიძლია, მივბრუნდეთ, და ვთქვათ: დავასრულეთ.


კაისი

კაისი ამბობდა:
ლეილა შევისისხლხორცე,
კანი გადავიცვი,
და დავინახე მას რომ ფარავდნენ,
ცეცხლოვანი ჯინები
საუბრობდნენ მის ტყესთან,
ხე კი იზრდებოდა.
და დავინახე მთვარე რომ დაჰნათოდა,
უხვად, უხვად,
უძილობის სანაპიროებიდან.


პირველი სიტყვა

ის ბავშვი, რომელიც ვიყავი,
დამიბრუნდება
უცნაურ სახით.
არაფერს ამბობს. მივალთ
და ვცდით ერთმანეთს სიჩუმეში. ჩვენი ნაბიჯები
მდინარეა უცნაურად მომდინარე.
ამ მტკივნეული ფურცლების სახელით შევიკრიბეთ ქარში,
ის არის საფუძველი,
განვცალკევდით,
ტყეს მიწა წერს და ჰყვება სეზონებად.
ის ბავშვი, რომელიც ვიყავი, თუ გამიმხელს
რატომ შევიკრიბეთ, ახლა, და რა უნდა ვთქვათ?


სიყვარული სხეულია

სიყვარული სხეულია, ღამეს ენატრება
მისი შესამოსელი,
ფსკერი შუქურის
გაგიძღვება მღელვარებისკენ.
მინარეთია ეს ალვის ხე
და მუეძინია ჰაერი განა?
უსასტიკესი ციხეა და სიმწარე იგი
რომელსაც არ აქვს ირგვლივ კედლები.
მამაჩემი გლეხი იყო,
უყვარს ლექსი და წერს კიდეც,
თუმც არ კითხულობს მას,
მხოლოდ დადებს პურის ნატეხზე,
ოცნება ცხენია,
შორს მივყავართ
ადგილიდან გაუმგზავრებლად.


أول التهجية

نقدرُ, الآنَ, أن نتساءلَ كيف التقينا
نقدرُ, الآنَ, أن نَتَهجّى طريقَ الرّجوعْ
ونقولَ: الشواطىءُ مهجورةٌ,
والقلوعْ
خَبَرٌ عن حُطامٍ.
.نقدر, الآن, أن ننحني, ونقولَ: انْتَهَيْنا

قيس

كان قيسٌ يقول: اكتسيتُ بليلى
وكسوتُ البَشَرْ
ورأيتُ إليه يُغطّي
وجنتيهِ بنارٍ
ويسامرُ غاباتها ويُطيل السّمَرْ.
ورأيتُ إليه يلمُّ القمَرْ
.حُفنةً حفنةً من ضِفافِ السّهَرْ

أول الكلام

ذلك الطّفل الذي كنتُ, أتاني
مرّةً
وجهًا غريبًا
لم يقل شيئًا. مشينا
وكِلانا يرمقُ الآخرَ في صمتٍ. خُطانا
.نَهَرٌ يجري غريبًا
جمعتْنا, باسْمِ هذا الورقِ الضّارب في الرّيح, الأصولُ
وافترقْنا
غابةً تكتبها الأرضُ وترْويها الفصولُ.
أيها الطّفل الذي كنتُ, تَقَدَّمْ
ما الذي يجمعنا, الآنَ, وماذا سنقولُ؟

الحب جسد

.الحب جسد أحنّ ثيابه الليل
للأعماق منارات
.لا تهدي إلاّ الى اللجّ
شجرة الحور مئذنة
هل المؤذّن الهواء؟
أقسى السجون وأمرّها
.تلك التي لا جدران لها
كان أبي فلاّحًا
يحبّ الشعر ويكتبه
لم يقرأ قصيدة
.إلاّ وهي تضع على رأسها رغيفًا
الحلم حصان
يأخذنا بعيدًا
.دون أن يغادر مكانه

(علي أحمد سعيد إسبر (أدونيس

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები