ნაწარმოებები



ავტორი: რენუარი
ჟანრი: თარგმანი
6 დეკემბერი, 2017


ვლადიმირ მაიაკოვსკის არაჩვეულებრივი თავგადასავალი ზაფხულში, აგარაკზე.

(პუშკინო. ზვიგენის ბორცვი. რუმიანცევის აგარაკი,
იაროსლავის რკინიგზის 27-ე კილომეტრი)

ასორმოც მზეში დაისი გიზგიზებდა,
ზაფხულში ბუღრაობდა ივლისი - თაკარა.
ცხელოდა.
სიცხე გამლღვალიყო.
ეღვენთებოდა აგარაკს.
პუშკინოს სერზე
ზვიგენის ბორცვს  - კუზივით წახრილს,
ძირში - სოფელი უჭმუხნიდა
სახურავს სახლის.
სოფლის ბოლოს კი ჩანდა ღიობი,
და ამ ღიობთან -
მშვიდად და დინჯად,
ყოველ ჯერზე -
მზე ჩადიოდა.
რომ ხელახლიდან,
ხვალ -
ალისფერი,
ამდგარიყო და დაეღვარა
ქვეყნად ნათელი.
ეს მაბრაზებდა,
მეტად და მეტად.
ხდებოდა ბრაზი აუტანელი.
და ერთხელ,როცა
ყველაფერი გახუნდა შიშში,
მზეს მივახალე:
„ჩამო!
გეყო  ხვატში  თამაში.
შე მუქთახორა,
რომ ნებივრობ ღრუბლებში მარტო,
მე უნდა ვიჯდე
ზამთარ-ზაფხულ
პლაკატი ვხატო!
მზეო, მოიცა!
მზეო, მისმინე!
იქამდე,სანამ უსაქმოდ ჩახვალ,
შე ოქროშუბლავ,
ერთხელ, დაისზე -
შემოიარე  ჩემთან ჩაიზე.
რა მრჯიდა ნეტა!
მივქარე! 
ჩემთან -
გაშალა  სხივი - ნაბიჯი მზემ და -
მოემართება ველის გადავლით.
არ ვიმჩნევ შიშს და
გაპარვა მინდა,
მაგრამ მზის თვალი უკვე ბაღშია.
გადმოიარა ბაღიც, სარკმელიც,
კარის ღრიჭოშიც შემოაღწია.
მზის მთელი მასა დახვავდა სახლში
და დაარწია.
დაიბუბუნა: მეძახდი?
აჰა!
შენ ხარ პირველი
ვისაც არ დავწვავ!
მიდი, პოეტო,
შენი ჩაი და
ზედაც მურაბა გამოიტანე!
თვალში  ცრემლი  და
სიცხე შემშლელი,
"რა გაეწყობა,
დაჯე, მნათობო"
რა მაბღავლებდა!
ჯანდაბა ჩემს თავს!
რატომ დავღუპე თავი საერთოდ?
და  ნირშეცვლილი  ჩამოვჯექი
სკამის კიდეზე,
ვშიშობ-
ამაზე უარესი არ დავიმართო.
მზე ზის და დასდის
უცხო ნათელი,
სულ არ დაეძებს სიდარბაისლეს,
მეც მოზომილად ვესაუბრები
აქეთურებზე, იქითურებზე.
ვუყვები მნათობს
სად რამ გაჭედა,
სად რა ადიდეს ან სად რა დაგმეს,
მან კი -
"ჰო, კარგი,
გეყოფა, ერთი -
უფრო მარტივად შეხედე საგნებს!
არც ჩემი ხვედრი არის იოლი,
მიდი და
სცადე".
ვიმასლაათეთ -
იქამდე,
ვიდრე -
მობნელდა
ანუ დადგა ღამე, (უკვე ყოფილი)
სიბნელე აბა რა სათქმელია
როცა მზე არის ჩემი ძმობილი.
მხარზე ხელს ვურტყამ -
სანამ ჩვენი ძმობა გაცივდა,
ისიც:
"მე და შენ,  ამხანაგო,
ახლა ვართ  ორნი!
წამო, პოეტო,დაგანახო
მსოფლიო, ვისაც,
უჩვენოდ-
მხრებზე მოუხურავს მორუხო ფლასი.
მე
სხივებს ჩემსას დავღვრი,
შენ  კიდე -
შენი ლექსიდან გადაუკიდე.
ძირს!
ორ ლულიან  მზეთა სამიზნე -
დაეცა ღამის ციხეცა და
კედლის ლანდებიც,
რასაც მოხვდება
გამოაბრწყინებს
სხივებისა  და ლექსის ტანდემი.
ღამე  ყეყეჩი და ძილისგუდა,
მალე იღლება
და დაწვეს უნდა,
ამ დროს -
მე მთელი ძალით ვანათებ
და დღე ფხიზლდება.
..............................
განსხივოსნება
ჯვარცმის გარეშე.
განსხივოსნება -
ყველგან და მყის.
ეს არის ლოზუნგი
სიცოცხლის ბოლომდე -
ჩემი და მზის!



Необычайное приключение, бывшее с
Владимиром Маяковский летом на даче

(Пушкино. Акулова гора, дача Румянцева,
27 верст по Ярославской жел. дор.)

В сто сорок солнц закат пылал,
в июль катилось лето,
была жара,
жара плыла -
на даче было это.
Пригорок Пушкино горбил
Акуловой горою,
а низ горы -
деревней был,
кривился крыш корою.
А за деревнею -
дыра,
и в ту дыру, наверно,
спускалось солнце каждый раз,
медленно и верно.
А завтра
снова
мир залить
вставало солнце ало.
И день за днем
ужасно злить
меня
вот это
стало.

И так однажды разозлясь,
что в страхе все поблекло,
в упор я крикнул солнцу:
"Слазь!
довольно шляться в пекло!"
Я крикнул солнцу:
"Дармоед!
занежен в облака ты,
а тут - не знай ни зим, ни лет,
сиди, рисуй плакаты!"
Я крикнул солнцу:
"Погоди!
послушай, златолобо,
чем так,
без дела заходить,
ко мне
на чай зашло бы!"
Что я наделал!
Я погиб!
Ко мне,
по доброй воле,
само,
раскинув луч-шаги,
шагает солнце в поле.
Хочу испуг не показать -
и ретируюсь задом.
Уже в саду его глаза.
Уже проходит садом.
В окошки,
в двери,
в щель войдя,
валилась солнца масса,
ввалилось;
дух переведя,
заговорило басом:
"Гоню обратно я огни
впервые с сотворенья.
Ты звал меня?
Чаи гони,
гони, поэт, варенье!"
Слеза из глаз у самого -
жара с ума сводила,
но я ему -
на самовар:
"Ну что ж,
садись, светило!"
Черт дернул дерзости мои
орать ему,-
сконфужен,
я сел на уголок скамьи,
боюсь - не вышло б хуже!
Но странная из солнца ясь
струилась,-
и степенность
забыв,
сижу, разговорясь
с светилом
постепенно.
Про то,
про это говорю,
что-де заела Роста,
а солнце:
"Ладно,
не горюй,
смотри на вещи просто!
А мне, ты думаешь,
светить
легко.
- Поди, попробуй! -
А вот идешь -
взялось идти,
идешь - и светишь в оба!"
Болтали так до темноты -
до бывшей ночи то есть.
Какая тьма уж тут?
На "ты"
мы с ним, совсем освоясь.
И скоро,
дружбы не тая,
бью по плечу его я.
А солнце тоже:
"Ты да я,
нас, товарищ, двое!
Пойдем, поэт,
взорим,
вспоем
у мира в сером хламе.
Я буду солнце лить свое,
а ты - свое,
стихами".
Стена теней,
ночей тюрьма
под солнц двустволкой пала.
Стихов и света кутерьма
сияй во что попало!
Устанет то,
и хочет ночь
прилечь,
тупая сонница.
Вдруг - я
во всю светаю мочь –
и снова день трезвонится.
..................................
Светить всегда,
светить везде,
до дней последних донца,
светить -
и никаких гвоздей!
Вот лозунг мой
и солнца!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები