ნაწარმოებები



ავტორი: ვალე
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
8 თებერვალი, 2018


***

ახლა სვირიგნი უტევს ვანოს და ლევანს...
სხვა და სხვა კვამლი კი შავი ღრუბელია...
არის სხვა-სხვა ბევრიც, ყველა არ ითქმება...
შეხვედრის ადგილი ისევ უცვლელია:
რომელიმე სახლის ცივი „პადიეზდი“,
ან ერთ-ერთ „პარკის“ ბნელში „სიტუაცია“ –
„რაო!? რაო!? რა სთქვი!?“ – „მოდი! ჩამოჯექი!“...
„ეგი, რას აკათებეს!?“ – „იგი, რა კაცია!?“...

მაგრამ, არის ერთი - მაგრამ, როგორც - სხივი,
მათი თვალებიდან ტანჯვით გამოჭრილი,
მართალია, სრულად არა, მაგრამ - მაინც,
მართალია, ცხელი არა, მაგრამ - თბილი...
და ეს ერთი - მაგრამ - არის ყველაფერი...
და-ჰა ისინი და უზომო - წყალობა:
„პადიეზდში“: - „მობრძანდით.“ – „თუ გაწუხებთ, ბოდიში...“
„პარკში“: - „ხვალაც ვვარჯიშობთ“. – „აუ, მადლობა...“
,
და-ჰა, არ გამოგვრჩეს, ნუცა, ან ნანუკა,
ცოტა ხნით რომ ხიბლავდათ მათაც „ბირჟავი“,
მერე რაა, რომ ვსთქვათ, როგორ ეწეოდნენ,
და-ანდა, რომ უგრძვნიათ ბნელი - მყინავი...
მაინც შეინახეს „ქართლის დედის“ მადლი,
მაინც გაამრავლეს ერის სიხარული...
მაინც აგზავნიან გულის „ავთანდილებს“...
და „ტარიელს“ უწევს - ობლად სიარული...
,
და-ჰა, ამათზეც ვსთქვათ, ნათლად რომ მიდიან,
და-რომ არ კიცხავდნენ არც ვანოს, არც ლევანს,
არც ნუცას - ნანუკას და არა შიშისგან,
არამედ გულით სთხოვდნენ მათთვის შეწევნას...
და-რომ საუნჯეა ყველა ახალგაზრდა,
და-რომ საუნჯეა თვით ამ საუნჯეში...
და-რომ ეს ეხება ყველა ზემოთთაგანს,
გინდათც ჩვენს „უბნებში“, გინდათც - „ნიუ-ჯერსში“...

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები