ნაწარმოებები



ავტორი: ლელა მგელაძე
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
11 ივლისი, 2018


არარეიტინგული ბრძენი მწერალები



მწერალის სათქმელი დასაბიმიდან რომ ერთი და იგივეა,  ამას  ჯერ კიდევ პლატონი ამბობდა. "განა ჰომეროსი იმასვე არ ამბობს, რასაც ამბობენ სხვები?განა ჰომეროსიც უმეტესწილად ომის ამბებსა და კეთილ და უკეთურ, უბირ თუ გაბრძნობილ კაცთა ურთიერთობებს არ აგვიწერს, ან კიდევ ღმერთების დამოკიდებულებას, როგორც ერთურთის, ისე კაცთა მიმართ? განა ისიც არ გადმოგვცემს, რა ხდება ზესკნელსა და ქვესკნელში?"
ახალი არაფერი ითქმება, საქმე ისაა, ვინ როგორ მოგვაწვდის იმას, რასაც განიცდის ყოველი ადამიანი, რასაც განვიცდით ჩვენც, თუმცა არასოდეს მიგვინიჭებია განცდილის და ნაფიქრის ნისლის მსგავსი ბუნდოვანებისთვის სიტყვების მკვეთრი კონტურები. ხშირად კი მაშინ გაგვახსენდება ოდესღაც ამოკითხული მოსხლეტილი გამოთქმა და მისგან მონაბერ ნისლს შევისუნთქავთ, როცა საკუთარ თავზე ვიწვნევთ ამ გამონათქვამში მომწყვდეულ ჭეშმარიტებას.
მიმაჩნია, რომ მწერალსაც ბედი უნდა, რათა მკითხველმა შეამჩნიოს და აღიაროს.
ქვემოთ ნახსენები მწერლების სახელები არც ერთ ე.წ. აუცილებლად წასაკითხ წიგნთა სიაში არ შემხვედრია,( თუ ვცდები მაპატიეთ) თუმცა, ჩემი შეხედულებით ბევრი გახმაურებული ავტორი მათთან ახლოსაც ვერ მივა.

ბოლესლავ პრუსი  "ფარაონი".
ეჭცგარეშე მიიღებთ,  რომ ის ფიქრები და ის სულიერი მდგომარეობა, რასაც აქ რამზეს მეცამეტე განიცდის, დეტალებში იყო ნაცნობი მწერლისთის. ასევე სიღრმისეულადაა გახსნილი უამრავი პერსონაჟის შინაგანი სამყარო.
რომანის მაღალმხატვრულობაში ერთი ნაწყვეტიც დაგაჯერებთ: (ვისაც ჯერ არ წაუკითხავს და მისასლოცთა სიაშია.)
ნაწყვეტი რამზეს მეთორმეტის ხილვიდან:

"ავადმყოფი ღმერთს ჯანმრთელობის აღდგენას ევედრებოდა, ექიმი კი - რაც შეიძლება დიდხანს გაგრძელებულიყო  პაციენტის ავადმყოფობა; პატრონი ამონს შესთხოვდა დაეცვა მისი ბეღელი და პური, ქურდი კი ხელებს აღაპყრობდა, რომ მისთვის ღმერთებს ხელი არ შეეშალათ სხვისი ძროხა მოეპარა დასხვისი ხორბლით ტომრები აევსო.
მათი ლოცვები ერთმანეთს ისე ეჯახებოდა, როგორც შურდულით გასროლილი ქვები.
მგზავრი უდაბნოში პირქვე ემხობოდა და ღმერთს ჩრდილოეთის ქარს შესთხოვდა. მეზღვაური კი შუბლს გემის ბაქანს ურახუნებდა, რომ ქარს ერთი კვირა აღმოსავლეთიდან ექროლა. მათი ლოცვებიც ერთიმეორეზე იმსხვრეოდა...
ბავშმა იცოდა, რომ ლოცვას ვერ გაექცეოდა, ცისკენ აღაპყრო ხელები და თვალები და ნაჩქარევად წარმოთქვა:
გმადლობ შენ, კეთილო ღმერთო ამონ, იმისათვის, რომ დღეს მამაჩემი ჭირთაგან დაიცავი, დედას კი ლავაშისთვის ხორბალი მიეცი; იმისთვის, რომ გააჩინე ცა და მიწა და მოუვლინე მას ნილოსი. გმადლობ, რომ ასეთი კარგია გარემო, რომ ხარობენ ყვავილები, გალობენ ფრინველები... დაე, ყველას ისე უყვარდე, როგორც მე და ჩემზე უკეთ ადიდებდნენ შენს სახელს.
ლოცვა ტოროლასავით გაფრინდა ზეცისკენ, სადაც დაუსაბამო ამონი თავისი ყოვლადძლიერების ჭვრეტაში იყო გართული.
ღმერთმა თვალები გაახილა და მისგან დედამიწას ბედნიერების სხივი დაეცა. შეწყდა ყოველგვარი ტანჯვა, შიში, ყოველნაირი შეურაცხყოფა.მსტვინავი ისარი ჰაერში დაეკიდა, ლომი, შველისკენ გადამხტარი, გაქვავდა, მონის ზურგზე მოღერებული კეტი ჰაერში გაჩერდა."
ეს ნაწყვეტი რელიგიური მკითხველისთვის მშენიერი დადასტურებაა ერთობლივი ლოცვის მაგიური ძალის შესახებ, ათეისტებს კი აქ შეუძლიათ კოსმოსში გაგზავნილი ენერგეტიკის მნიშვნელობა დაინახონ.

  ტურ ჰეიერდალი-
ნორვეგიელი მკვლევარი, რომლის მიერ მაღალმხატვრულად აღწერილმა მოგზაურობამ პოლინეზიის კუნძულებზე, ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. გარდა ინფორმაციული სიმდიდრისა აქ კიდევ ერთხელ დარწმუნდებით, რომ ადამიანს ყველგან და ყოველთვის ერთი და იგივე, გარე ფაქტორებთან შეწყვილებული შინაგანი ძალა თუ უძლურება ამოძრავებს.

ასვე, უსამართლოდ "დაჩაგრულად" მიმაჩნია სერბი მწერლის - ბოლესლავ კოსიერის "ხე და არწივის ბრჭყალები".- არაჩვეულებრივი სიუჟეტი და ასეთივე შესრულება.
თუმცა, საიტზე რომ გამოექვეყვებინათ ეს ნაწარმოებები, ვინ იცის რამდენი მაძაგებელი გამოუჩნდებოდათ.(ეს ისე, ნახევრადხუმრობით)

სათაურთან არაფერ შუაშია, მაგრამ მინდა გამოვტყდე, სხვადასხვა დროს სხადასხვა წიგნს მოუხდენია ჩემზე ძლიერი შთაბეჭდილება და მგონებია, რომ სწორედ ეს წიგნი იყო საუკეთესო წაკითხულებს შორის, სწორედ ამ წიგნმა ამოაყირავა ჩემი ცნობიერება, ბევრი წლის მერე ასეთად ტოლსტოის "აღდგომა" მახსენდება. "დაო დე ძინი" - მა ცოტა გვიან და ნამდვილად ამოაყირავა ჩემი ცნობიერება, ხოლო წიგნი, რომლის შემდეგაც დიდხანს არაფრის წაკითხვა არ მინდოდა (რადგან იქ იყო პასუხი ყველა კითხვაზე, რაც ოდესმე დამბადებია და ისიც იყო მითითებული, რაზეც ვერასოდეს ვიპოვით პასუხებს) იყო "ვარდის სახელი".

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები