ნაწარმოებები


ახალი კონკურსი “ლილე-2020“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე: ურაკპარაკის ფორუმი >> კონკურსები >> ლილე-2020     * * *     http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1519     * * *    

ავტორი: ელენე96
ჟანრი: პროზა
12 აპრილი, 2018


დაბადების დღე

                                      ნაწილი მესამე
    სანდრო კლინიკაში ტრავმატოლოგია,  ექიმობა ჯერ კიდევ ბავშვობაში უნდოდა, თუმცა სკოლის დამთვარების შემდეგ, იურიდიულ ფაკულტეტზეც სურდა სწავლის გაგრძელება. საბოლოოდ კი, დედის დარიგებას დაუჯერა და  ექიმი გახდა.  თავიდან ძალიან გაუჭირდა, ამ სფეროში მუშაობა. სისხლი გამუდმებით ახსენებდა, იმ საშინელი ღამეს ავარია, რომელმაც მამის სიცოცხლე შეიწირა. სანდრომ ეს რთული პერიოდი, დედის და  მეგობრების გვერდში დგომით გადალახა. დღეს ის შემდგარი, არა მაგრამ თავისი საქმის კარგი სპეციალისტია. მისი მთავარი საზრუნავი დედაა, რომელიც ყოველთვის სახლში ელოდება რწმენა, რომელიც ეხლა აქვს არის სიცოცხლე, რომლითაც უხარია. მამისგან მხოლოდ ერთი რჩევა ახსოვს კარგად. „ სანამ დედა გყავს გაუფთხილდი, თორე შემდეგში ორმაგად მოგიწევს ზრუნვა.“  უკვე ღამის 23:35 სათია. სანდრო, კვლავ ცდილობს ელენეს კაბინეტში აყვანას
- სანდრო შეგიძლია დამელოდო?
- ვცდილობ რაც შეიძლება, ნაკლები საფთხე ავირიდო თავიდან.
- ესერგი მე შენთვის, საფთხეს წარმოვადგენ?
- არა რას ამბობ.
- ყველაფერი გასაგებია, მგონი აჯობებს მე წავიდე.
- კარგი დაიცადე, მე უბრალოდ მინდოდა მეთქვა, რომ ვცდილობ, რაც შეიძლება ნაკლები საფთხე აგარიდო თავიდან.
- მართლა?
- ხო მართლა, გეყოფა წუწუნი და დროზე იარე.
        სანდროს დილა, ერთი ფინჯანი ყავით და შოკოლადის ნამცხვარით იწყება. შესვენებაზე თუ მოასწრო,  დედასთან გარბის. თუ მორიგეობა უწევს პირიქით, დედა სტუმრობს კლინიკას. არ უყვარს ყვავილები მის ოთახშიც, არანაირი მცენარე არ დგას. მხოლოდ რამოდენიმე სერთიპიკატი, უკიდია სამუშაო მაგიდის უკან. არც სურათი დევს მაგიდასთან, როგორც ეს ნებისმიეს კაბინეტშია.
- სულ სხვანაირი, წარმომედგინა შენი კაბინეტი?
- მართლა საინტერესოა როგორი?
- არ ვიცი, მაგრამ ძალიან სერიოზულია.
- უბრალოდ ვგიჟდები, სადამდე მოვედით.
- თავში არ აგივარდეს, უბრალოდ ამ საღამოსაც დაგეხმარები. ხვალიდან უკვე სმენაში გავდივარ.
- ანუ ვეღარ შევხვდებით?
- კი როგორ არა,  აქ ვიქნები როცა თინას ნახვას მოისურვებ.
- გასაგებია.
- აბა მანახე რა გვაქვს?
- იმდენია არ ვიცი ამაში თინას სტატიას, როგორ ვიპოვით.
- არუშავს თუ თინას დახმარება გინდა, ამან არ უნდა შეგაშინოს.
- აი პირველი, უი ეს არ იქნება შემდეგი.
- ელე მომეცი!  რა შემდეგი მანახე, თორე ესე ვერეაფერს მივხვდები.
- კაი რა, რა სახელია? (იცინის)
- გეყოფა სიცილი და მომეცი ბლოკნტი, მარტოც კარგად გავართმევ თავს.
- არა რა, შენ ექიმი არ უნდა ყოფილიყავი.
                ელენემ ეს სიტყვები დაასრულა თუ არა ჩაეძინა, სანდრომ რამოდენიმეჯერ წაკრა ხელი, მაგრამ უშედეგოდ მას უკვე არანაირი რეაქცია აღარ ქონდა. „ ღმერთო რა გიჟია, ბევრს თვითონ ლაპარაკობდა და პირველი მას ჩაეძინა.“ ერთი საათის შემდეგ, სანდრო გამწარებული ცდილობს ელენეს გაღვიძებას.
- ეჰეე, გაიღვიძე!
- გეყოფა, რა გაყვირებს?
- შენ სანამ გეძინა, მე უკვე ვიპოვე.
- ჯანდაბა ჩამძინებია.
- კი თან ჩემს კაბინეტში.
-  ეხლა შენი ყბიდან რა ამოვა, კარგი სახლში წავალ გვიანია.
- მოიცადე, გიჟი ხარ? სად მიდიხარ, ვერ გაიგე ვიპოვე.
- მართლა? აბა მანახე.
- ღმერთო ამას ვის, გადავეყარე.
                „გამარჯობა ექიმო, ჩემი მეგობარი 17 წლის არის. აქვს ძლიერი თავის ტკივილები, თავბრუ ეხვევა და სისუსტეს გრძნობს. რამდენად, არის შესაძლებელი, რომ ორსულობა იყოს?
        პასუხი: ზოგადად, სიპტომები დიახ, არის ორსულობის, მაგრამ ეგ იმას არ ნიშნავს, რომ არის ორსულობა, საიტზე ვცლად დევს, მაია ლომიძის სტატია, შეგიძლიათ კარგად გაეცნოთ უმჯობესია ექიმთან ვიზიტი.
- კარგი მოდი სახლში დაგტოვებ, დანარჩენს ხვალ მე გავარკვევ.
- კი მაგრამ ხვალ შენ, სმენაში ხარ.
- აქედან გავარკვევ, მგონი გავიწყდება მე ექიმი ვარ.
- ააა, უი ჰო.
- აშკარად გეძინება, ადექი ჩაიცვი არ გაცივდე.
- რამდნი დრო გასულა.
          ქალაქში სადაც ელენე ცხოვრობს, უკვე გაზაფხულის  მიწურულია. თუმცა ხეებს, მაინც შერჩენიათ ყვავილების სურნელი. „გაზაფხული არის წელიწადის დრო, როცა  ბუნებასთან ერთად გრძნობები იღვიძებს, როცა გავიწყდება წარსული, ცუდიც და კარგიც, როცა შეგიძლია თამამად თქვა მე შეყვარებული ვარ. დიახ ეს მე ვარ, რომელიც  შევეცადე თქვენამდე მომეტანა ის გრძნობა, რასაც განვიცდი.“ ელენეს უბანში სულ რამოდენიმე სახლია, ჩემი განსაკუთრებული ყურადღება, ელენეს სახლმა მიიქციაა, ის თითქოს ძველიც იყო, მაგრამ ყვავილებმა ისე გააფერადა  ეზო, სულ დაიფარა თუ  წლების წინ იყო აშენებული. სახლში სადაც სიყვარულია, ის ყოველთვის ლამაზია. ეზოში მხოლოდ ერთი მაგიდა იდგა, მერე რა,  რომ გაზაფხულის მიწურულია ელენეს სახლს, მაინც ეტყობა ბუნების სილამაზე. 
- ძილინებისა.
- ხვალ ისევ შევხვდებით?
- ვეღარ ძლებ არა უჩემოდ?
- ჰმმ უბრალოდ მაინტერესებდა შეძლებდი, თუ არა იმ ექიმის პოვნას?
- შევძლებ მიდი სახლში შედი, გაცივდები.
- ააა, ჰო კარგად.
        ელენე ჩუმი ნაბიჯებით შედის სახლში. ცდილობს დედა არ გააღვიძოს, მაგრამ ის მაინც სავარძელშია და უცდის. შუქიც არ აუნთია, ეგრევე თავის ოთახში ცდილობს შეპარვას.
- მობრაძანდაპატარა ქალბატონი?
- დედა აქამდე, რატო არ გძინავს?
- შვილო მესმის, რომ თინას ამბებს ძალიან განიცდი, მაგრამ ესე გაგრძელება აღარ შეიძლბა, კვირაზე მეტია ნორმარულად არ მოდიხარ სახლში, საჭმელსაც არ ჭამ. შვილო მე დედა ვარ, დამწუხრებული შვილის მდგომარეობით.
- დედა კარგი რა, ისედაც რთული დღე მქონდა, დავიძინებ და ხვალ ვილაპარაკოთ.
- აღარ შემიძლია უკვე დავიღალე, შენი დევნით დავიღალე.
              ირგვლივ გაირინდა ყველაფერი. ელენემ გრძელი დღის შემდეგ, ძლივს შეძლო თავის სახლში დასვენება. ის, ესეთი მშვიდი დიდი ხანია არ ყოფილა თითქოს, რაღაც იმედები ჩაუსახდა, რომელმაც მისცა საშუალება მშვიდად დაეძინა. მოულოდნელად ელოდა დილას. გრძნობდა, რომ ყველაფერი დასრულდებოდა.
- ელენე დღეს ყველაფერი დამთავდება.
- ლაშა ვერ გავიგე, რას გულისხმობ?
- თინა დღეს გონს მოვა.
- მისმინე თინა გადარჩება გაიგე? მალე გონს მოვა და ყველაფერი, ძველებურად იქნება.
- უკვე გვიანია გესმის, უკვე გვიანია! ერთ საათში უკვე  გადაასვენებენ.
- რააა დედა, გესმის? გესმის მატყუებენ!
- შვილო გაიღვიძე კოშმარი გესიზმრება.
- დედა მატყუებენ!
- დაწყნარდი სიზმარი იყო, მოდი ჩემთან.
- ღმერთო დედა, აღარ შემიძლია, როდის დამთავრდება ეს ყველაფერი.
- ყველაფერი გაივლის დედი, ყველაფერი კარგად იქნება, თინა მალე დაგვიბრუნდება.
        ჩახუტებულ დედა-შვილს ესეც ჩაეძინათ. ქალბატონი ნინო, 17 წლის იყო როცა დაოჯახდა, როგორც თვითონ საუბრობს, ძალიან იჩქარა ოჯახის შექმნა. პატარა იყო, როცა მისმა მშობლებმა, ნიშნობა მოუწყეს. ელენე 5 წლის, იყო როცა მამამ მიატოვა. ნინომ კი, მარტომ გააგრძელა შვილების აღზრდა.
- დილამშვიდობის! მე ელენეს მეგობარი ვარ.
- გისმენთ მე დედამისი ვარ. 
- ელენე შვილო შენთან მეგობარია.
- მეგობარი? ვინ?
- არ ვიცი, ჩამოდი და ნახავ. 
          ელენეს გაუკვირდა, მაგრამ გაეღიმა სანდროს დანახვისას.
- შენ აქ რას აკეთეს?
- უკვე ყველაფერი გავარკვიე.
- კარგი მაშინ წავიდეთ.
        დედა ცდილობს ელენეს გაჩერებას:
- მოიცადეთ სად წახვედით, შვილო ჯერ არც გისაუზმია, მიდი შენი მეგობარი შემოიპატიჟე. დილიდან ბლინები გამოვაცხე, შენ რომ გიყვარს თაფლით.
- არ მშია ჯობია წავიდეთ, სანდროს ეჩქარება.
- რეებს მაბრალებ, საერთოდ არ მეჩქარება.
- არავითარ შემთხვევაში, მოდით გელოდებით.
      ნინომ ნელ-ნელა დაიწყო მაგიდის გაშლა, ბლინებს თეფშზე აწყობს და თან ცდილობს, სანდროს შეთვარიელებას. „ ღმერთო, რა სასაცილოები არიან.“
- შვილო კიდე კარგი მოხვედი, თორე ამ ბავშვს საუზმეზე ვეღარ ვაჩერებ. ადგება თუ არა გარბის, საერთოდ როგორ დადის მიკვირს. შვილო საიდან იცნობთ ერთმანეთს?
- დედა გეყოფა სირცხვილია.
- არა რატოა სირცხვილი, ელენე თინას დაბადების დღეზე გავიცანი.
- უი მეც ვიყავი, მაგრამ არ შემიმჩნევიხარ.
- ხო ალბათ იმიტომ, რომ მალე წამოვედი.
- ჭამე შვილო ჭამე, მოგეწონა? გადაგიღებ კიდე.
- გმადლობთ საჭირო აღარაა, დავნაყრდი უკვე. მაპატიეთ, მაგრამ უნდა დაგტოვოთ მეჩქარება, სმენა უნდა გადავიბარო.
- ნახვამდის შვილო, კიდევ შემოგვიარეთ.
- კარგი დედა გეყოფა, რა გამოკითხვა დაუწყე.
- ელენე შვილო, რა კარგი ბიჭია თან როგორი მოწესრიგებულია.
- სირცხვილია, დედა სირცხვილი.
- ფთხილად იყავი და რამე შეჭამე.
        ნინომ ფანჯრიდაან გაყოლა თვალი ბავშვებს, იქამდე უყურა სანამ შესახვევს არ მოეფარნენ. დამშვიდებული სახით, შებრუნდა სახლში და საქმეები გააგრძელე.
- მგონი უჩემოდ ვეღარ ძლებ.
- შენ არ იყავი გუშინ, რო მეხვეწებოდი, ხვალ მნახეო?
- მეე? რა სისულელეაა?
- არამარტო ეგ, გუშინ ჩემს კაბინეტში ჩაგეძინა და ძილშიც ლაპარაკობდი.
- იტყუები ხო?
- შესაძლებელია.
- უკეთესი იქნებოდა, დილით მაინც არ დამდგომოდი სახლში.
- რა გინდა საყვარელი საუზმე გამოგვივიდა, ისიც კი გავიგე, რომ ბლინებს თაფლით ჭამ. აი დედაშენი რო მათვარიელებდა, თავს ძლივს ვიკავებდი.
- მოკეტე დედა უბრალოდ დაინტერესდა, რადგან ყველა ჩემს მეგობარს იცნობს  უცხო, რომ დაგინახა, იმიტომაც იკითხა.
- გასაგებია. (იცინის)
- გეყოფა სიცილი და მითხარი, რატო მოხვედი?
- ექიმი ვიპოვე, სადაც თინა იყო ჩაწერილი კონსულტაციაზე. თინას ძალიან ეშინოდა დაორსულების. ექიმთან ვიზიტის დროსაც თქვა, რომ ყავდა პარტნიორი,  ვისთან ერთადაც  ცხოვრება უნდოდა, მაგრამ ბავშვის გაჩენა არა. ჩასახვის საწინაარმდეგო აბებსაც, იმიტომ  სვავდა. თინა ექიმთან 12 აპრილს იყო დაბადების დღემდე, რამოდენიმე დღით ადრე. მეორედ 14 აპრილს იყო ჩაწერილი, მაგრამ არ მივიდა.
- ანუ გამოდის, რომ თინა ორსულად იყო?
- შესაძლებელია იყო კიდეც. პატარა ოსრულობა იყო და ტრავმვის გამო მოშორდა, დაზუსტებით  ვერაფერს გეტყვი.
- არა რა, გავგიჟდები მართლა, იქნებ ცდები და თინა არ იყო ექიმთან.
- სამწუხაროდ სიმართლეა, თინა ექიმთან, ოფიციალურად იყო დარეგისტრირებული.
- უკვე, რამდენი ახალი ამბავი მესმის თინაზე, დავიღალე უკვე.
- გამოდის, რომ თინა მეგობრებს არაფერს უყვებოდა?
- არა ყვებოდა საქმეც მაგაშია, რომ ყველაფერს ყვებოდა, თითქოს ეს ყველაფერი, თინას მეორე ცხოვრება იყოს.
- შენ კიდე არ გეძინა, სახლში რისთვის წაგიყვანე?
- კი როგორ არა მეძინა.
- რატო იტყუები? თვალები, სულ ჩაწითლებული გაქვს, კოშმარი დაგესიზმრა?
- საიდან მიხვდი?
- ალბათ იმიტომ რომ გაგიცანი.
- არა არ მიცნობ.
- ჩემი წასვლის დროც მოვიდა. დედაშენს მადლობა გადაეცი,  ბლინები უგემრიელესი იყო.
- კარგი კარგად.
- შენ არ წამოხვალ?
- უი კი წამოვალ, ჩემ მეგობრებს ვნახავ .
- ხო ხედავ, საქმეც გამოგიჩნდა.
               
                                        გაგრძელება იქნება!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები