წევრები


ლიტერატურისა და ხელოვნების კონკურსის “თბილისი“     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში     * * *     ლიტერატურული კონკურსი “ლილე 2017“     * * *     დაწვრილებით ფორუმზე, კონკურსების თემაში

   ინფორმაცია ნაწარმოებები დღიური

წერტილი.
ჩვეულებრივი წევრი
გაწევრიანდა: 18 თებერვალი, 2016
საიტზე ბოლო ვიზიტის დრო: 16 აგვისტო, 2017 18:09:50
შუა საუკუნეების ოსტატივით უსახელო ხელოვანი ვარ,
არ მჭირდება იმ სახელის განდიდება ,
რომელიც მე არ ამირჩევია და უბრალოდ დამერქვა,
არ მჭირდება იმ პიროვნებით პიარი,
რომელიც უფრო სამყარომ შექმნა , ვიდრე მე ,
არ მჭირდება ჩემი თავის გაცნობა
რადგანაც ეს თავი, არ ვიცი არის თუ არა ჩემი შექმნილი
და არც ის ვიცი ვინ შექმნა.
არ მჭირდება ჩემი ხელოვნებით თავის მოწონება,
მითუმეტეს რომ რაც ჯერ ჯერობით შევქმენი
მხოლოდ სიტყვის ნაგლეჯებია
ვერ ვიამაყებ იმით, რაც არ ვიცი საიდან იქმნება.

განდიდების მანია გაქვსო ხშირად უთქვამთ,
სასაცილოა
როგორ უნდა გქონდეს განდიდების მანია , როცა
არც კი იცი ვინ ხარ,
არც კი იცი საიდან ქმნი იმას რასაც ქმნი,
მხოლოდ ის იცი რას ქმნი და რა მიზნით.
ესეც რამეა.
როცა საკუთარი ხელოვნების გაცნობიერების უნარი გაქვს.
ვერ მოვიტყუებ თავს და ვერ ვიტყვი, რომ
მომწონს პიკასო,
მომწონს სალვადორ დალი,
მომწონს ვან გოგი,
არ შევუერთდები ხელოვნების გამღმერთებლებს,
ე.წ. არტ სასტავს და არ ჩამოვუყვები
მათი ნახატების ანალიზს,
მათ საოცარ ტექნიკას
მკიდია ის რომ ამას ცუდ ტონად ჩამითვლიან
რომ ტოლსტოის არ აღიარება არაინტელექტუალური საქციელია,
არ გავაღმერთებ ხელოვნებას ,
ანდაც ქალს ,
მუსიკას ,
სექსს
მხოლოდ იმიტომ რომ ღმერთის რწმენა
გაბანძდა და ახლა ათეიზმია მოდაში.
შევეცი ტიპობას ,
რადგან ვერ ვაღიარებ იმ ხელოვნებას , რომელსაც ავტორი
უმიზნოდ, უფრო სწორად კი საკუთარი ჭიის გასახარებლად ქმნის,
როცა ხელოვანი ვერ აცნობიერებს იმას რასაც ქმნის
და ამ ყველაფერს საკუთარ თავს მიაწერს.
ვერ ვაღიარებ იმ ხელოვნებას , სამყაროს რომ ვერ ცვლის და
კვლავ გეტყვით
რომ შევეცი თქვენს პიკასოს და
სალვადორ დალის ,
შევეცი ყველას ვისაც რაიმე განსაკუთრებული
ან ვიღაცაზე მეტი გონია თავი,
საკუთარი თავი , რომელიც არ იცის
საიდან როგორ ან რისთვის არის !

მე ვარ ადამიანი, ამ სიტყვის ზოგადი გაგებით,
რადგან მე ვგრძნობ ზოგჯერ სრულიად უცხო ადამიანის
განცდებს ,
როგორც ჩემი იგრძნო დღეს ვიღაც მოხუცმა და
უბრალოდ გამიღიმა,
შექმენი ის , რასაც განიცდი
შექმენი ის , რასაც შეუძლია რაღაცის შეცვლა
რადგან მხოლოდ ცვლილებებს აქვს აზრი,
ამას ჩამჩურჩულებს ყოველ ღამე დედამიწა.
შევეცი სტილსა და ტექიკას,
როცა ხელოვნება ,
როგორც უკვე მითქვამს
ჩვენი გადარჩენის
ჩვენი არსებობის წყაროა.

როგორ შეიძლება მე ვიყო დეპრესიული , ან არ ვიყო დეპრესიული
როცა სამყაროა ჩემი შემოქმედი,
როგორ შეიძლება მე რამე ვიყო,
როცა არ ვიცი ვინ ვარ?
და მხოლოდ იმას ვცდილობ რომ
ჩემი დანახული სამყაროს მეშვეობით,
თუნდაც ერთი სული გადავარჩინო.

ხვალ შეიძლება მე ვეღარაფერი დავწერო ,
რადგან ვეღარ განვიცადო ტრანსცედენცია
ვეღარაფერი გამოვადინო საკუთარი ცხოვრებიდან ,
ვეღარაფერი გადავარჩინო,
მაგრამ არ დასრულდება ის რაც ჩემით არ დაწყებულა,
რადგან პირველად იყო სიტყვა
და სიტყვა იყო ღმერთი.

მეცნიერებმა და ხალხმა , ვინც სამყაროს წარმოშობის საკითხითაა
დაინტერესებული,
შეიძლება ოდესმე აღმოაჩინოს სიმართლე,
რომ ადამიანი ორი ატომის შეჯახებით წარმოიქმნა,
ან რაღაც მსგავსი.
მაგრამ როგორც ვერასოდეს ვერ გაქეცემა პასუხი კითხვას
რატომ შეიქმნა ადამიანი?
ასევე ვერ გაეცემა პასუხი კითხვას
საიდან იქმნება ხელოვნება?
არსებობის აზრი უმნიშვნელო ხდება როცა ცხოვრობ,
როცა გიყვარს ან გძულს,
როცა შეიგრძნობ იმას , თუ რა ხდება შენს გარშემო,
ხელოვნება ისაა რაც ხდება შენში და შენს გარშემო,
არ მინდა დავემსგავსო
დეპრესიული ხელოვანების უმეტესობას
ვინც შექმნა მხოლოდ იმიტომ დაიწყო, რომ
გვერდზე ოთახში არავის სჭირდებოდა მათი მიწოდებული
ერთი ჭიქა წყალი,
შევეცი კაფკას!
რადგან საკუთარი მამის პატიებას
საკუთარ სამყაროში გაქცევა ამჯობინა,
შევეცი კამიუს!
რადგან სიყვარულის უუნარობამ
აბსურდის გაღმერთებამდე მიიყვანა,
შევეცი ყველა ხელოვანს,
რომელიც ხელოვნებაში გაიქცა,
რადგან
ვერ და არ იცხოვრა.

არ ვცდილობ სამყაროს ახსნას,
მხოლოდ ის მინდა , გადავცე სხვას
რა ხდება ჩემში ,
რომ ჰაერში კვლავაც დაკიდებულა სიმართლე,
რომ ხალხის გამო, ვინც ვერ იცხოვრა
ჩვენც არასწორად ვცხოვრობთ დღეს,
რომ არ შეიძლება პატარა ბავშვები იხოცებოდნენ,
არ შეიძლება მთელი დღე რობოტივით მუშაობდე,
არ შეიძლება მილიონობით ადამიანი უსიყვარულოდ კვდებოდეს
და მოკლებული იყოს სიყვარულის უნარს.

მე მინდა სამყაროს დავანახო
ის რაზეც ბევრი თვალს ხუჭავს და
შეიძლება ხვალ მე ვიყო ეგ ბევრი...
რომ არ შეიძლება სიცოცხლე სიკვდილს დაამსგავსო ,
რომ ნებისმიერი შიში სუსტია სიყვარულთან შედარებით,
ნებისმიერი ძიება სისულელეა, როცა
არსებობს სადღაც ადამიანი, ვისაც შენი დახმარება სჭირდება
და არ არსებობს უფრო დიდი სიმართლე ვიდრე ადამიანურობა,
და გაცემის უნარი.
აქ კი ,
ადამიანობაც
მატერიალური კეთილდღეობების ქონის მიზნითაა გამოყენებული
და არა შენს ან ჩემს გამო,
ყველას გამო,
რადგან ჩვენ ასეთი მარტოსულები ვართ
და როცა გვტკივა კარს ვხურავთ
და ჩუმად ვქვითინებთ.

შევეცი ხელოვნებას, რომელიც
შენი სულის კარებს არ უხსნის სხვა ადამიანს,
მე ვერასოდეს ვერ მომეწონება გალაქტიონი,
რადგან მან ვერაფერი შეცვალა ადამიანური,
და სულ ფეხებზე მკიდია მუსიკალურობა , ტექნიკა თუ ნიჭი.

შევეცი შიზოფრენიას ,
რადგან არ გაქვს უფლება საკუთაარ თავს სიგიჟის უფლება მისცე,
როცა არსებობს ვიღაც ვისაც უყვარხარ, ან ვინც
გაგიცნობს და შეგიყვარებს .
შევეცი ყველას ვინც ადამიანებისგან გარბის
და უკან არ ბრუნდება,
საკუთარ სენაკში განმარტოებულა და ზუზუნებს,
შევეცი მედიტაციას ,
რადგან ჩვენ სიმშვიდისთვის კი არა
ცხოვრებისთვის გავჩნდით.
და სასაცილოა ამის მერე მე რომ მტენიან-
სიგიჟეს, სიცივეს, სოციოპატიებს, თუ სხვაგვარ ანტიპატიებს.
მაგრამ დღეს გონიათ რომ არ ცხოვრობ,
თუ სოციალურ ქსელში არ ტიპობ ,
შენი გამოგონილი პიროვნებით თავს არ იწონებ,
და მასაში არ ერევი.
მე მირჩევნია ერთი ადამიანის სული დავიპყრო
და ჩემი სული გადავუშალო წინ,
ვიდრე ათიათასებს საკუთარი ნაჭუჭიდან დავუქნიო ხელი
შემდეგ კი უკან შევბრუნდე.

მძულს ზღუდეები, ჯებირები, დისტანციები,
რადგან ისინი არ არსებობენ და მხოლოდ ვიგონებთ.
სჯობს თვალები ფართოდ გაახილო და დაინახო
რომ ჩვენ ერთი დიდი ძაფით ვართ გადაბმულები ,
რომელიც ძალით ავბურდეთ და დავხლართეთ.
რომ შენ მე ხარ და მე შენ ვარ,
ერთადერთი რითიც ვამაყობ ისაა, რომ
გულწრფელობა ჯერ კიდევ შემიძლია
და მხოლოდ გულწრფელობის მჯერა.
დანარჩენი ყველაფერი გაქცევაა და
სიცრუე.

მას ვისაც სძულს სუიციდი,
თავად იკლავს თავს,
როცა ჩუმდება მაშინ , როცა სიტყვებია საჭირო.
კაცობრიობა ერთ დიდ თვითმკვლელთა პროცესიას ემსგავსება,
რადგან აღარავის სჭირდება სხვა,
და ყველას სურს საკუთარ თავს დაეყრდნოს,
საკუთარი თავი კი არარსებული და გამოგონილი ფენომენია.

ბევრჯერ მითქვამს და ვიტყვი
სანამ ხმა საბოლოოდ არ ჩამეხლიჩება ყვირილისგან ,
რომ საყრდენგამოცლილი კაცობრიობა უფსკრულისკენ მიექანება,
მე მაინც ხელს გავიშვერ, რომ
ვინმე მომეჭიდოს.

არასოდეს შევამოკლებ ტექსტებს მეტი პოეტურობისთვის,
რადგან იმაზე მეტია სათქმელი , ვიდრე ვამბობ
და არასოდეს დავმოკლდები დამოკლებული დროის გამო,
არასოდეს მოვიგლიჯავ სულის ნაწილებს, რომ
ვიღაცას ვესიამოვნო, ჩემი ნაკლოვანებების გარეშე
რადგან მიქელანჯელოს დაუმუშავებელი ქვისგან ამოზრდილი
პიეტაა ნამდვილი ხელოვნება და არა
ანტიკური ხელოვნების ვითომ სრულყოფილების ამსახველი სკულპტურები.
არასოდეს დავინტერესდები ფორმით,
რადგან აზრი ყოველთვის უფორმოდ და მეტაფორულად
აღწევს ჩვენს გონებაში ,
და სიტყვებში ისედაც ზედმეტად კარგავს ფორმას.
არ დავიწყებ სიტყვების გაშალაშინებას
და იმ სიტყვების ჩასმას,
უფრო სწორად კი ჩამოსხმას,
რომელიც
უფრო კარგად ელამუნება თქვენს დაყრუებულ ყურებს.
უფორმობაა ამ სამყაროს ფორმა,
და მხოლოდ იმიტომ მქვია წერტილი
და არა კითხვის ნიშანი,
რომ ადამიანი ვარ,
და არა სამყარო.
წერტილები კი, როგორც ვთქვი,
ისევ გამრავლდებიან.

შევეცი თქვენს ირონიას ,
რადგან მე ბავშვივით უმანკოდ ვწერ
და როცა უმანკო არ ვარ,
საერთოდ ვერ ვწერ.
მე არ მაქვს განდიდების მანია , რადგან
როცა მე-ს ვწერ - ხელოვნებას ვგულისხმობ
და მისი პირით ვბედავ ლაპარაკს.
ჰოდა აგინეთ-
პური ჩვენი არსობისა!
ხელოვნება ჩვენი გადარჩენისა!
გულწრფელობა ჩვენი ერთადერთი სასიცოცხლო ძალა !
სიყვარული , რომელიც თურმე აღარ არსებობს !
დაე სუიციდმა მთელი სამყარო ბოლომდე მოიცვას!
ამინ!
მაგრამ
მე და შენ
ჯერ ჯერობით სიკვდილს არ ვაპირებთ
და ჯერ ჯერობით
ისევ არაუშავს !
So far so good...
so far so good...
so far so good.